there is no turning back

ara-lık

2011-12-09T21:51:00.004+02:00

Fatih Ekspresi, örtülü kuşetli. Tren saatler gece yarısına yaklaşırken yola çıkar, vagonlarda berbat bir mekanik koku. Rayların üzerinde alışması imkansız bir gürültü. Tüm yolcuların yüzlerinde, geceyi beraber geçirmek zorunda kalan yabancı insanlara has bir endişe. Herkesin derdi bir an evvel yolu bitirmek. Hızlı tren değil ki, bütün bir gece gidecek yolu, hayal kurmaya yetecek pek çok zamanı var. Hayat gibi, aheste gider, ama bitti mi de nasıl geçti anlamaz insan.

Ufak poşetlerde dağıtılan yolluk pikeyi üzerime çeker, rahatsız bir uykuya dalarım, Ankara güneşi uyandırıp da vardığımızı haber verene değin. İstasyonun meydanına çıkar, derin bir nefes alır, yabancı havayı ciğerlerime çekerim. Gezginin tacını giydiği andır o.

Kızılaya doğru yollanır, vızır vızır akan trafiğin yanından gece boyunca bükülmekten ağrıyan bacaklarımı açarım. Acelem vardır, hızla yürürüm. Sense orda beni beklersin sabırsızca. Kim bilir daha neler neler.

Hayat aheste akarken, biz yolları tüketiriz. Bak işte, istasyona geldik.

thank you mario but princess is in another castle

2011-08-16T17:04:00.002+03:00

lost

2011-06-07T22:35:00.005+03:00

"let's never come here again because it would never be as much fun."

Elindeki O "Eski"yi Usulca Yere Bırak ve Uzaklaş

2011-06-01T00:51:00.005+03:00

Her seferinde kendimi onun profilinde bulmam rastlantı mı peki? Söyleyecek sözüm, dinleyecek seslerim olmadığında, kendimi, güvende olduğumu hissettiğim sahillere vurmak kadar doğal bir şey mi var? Alışkanlığın davetkar sıcak kumları... Her şey eskiye döner belki diye umut... Sorun da tam burada zaten, geçmiş diye bir şey yok. Yalnızca şimdi ve bir adım ötede gerçekleşmekte olan belirsiz bir gelecek var.

Ölesiye aidiyetsizlik hissi... İnsanı saran, soluksuz bırakan, yavaş yavaş öldüren aidiyetsizlik... İnsan kendini, kendi derinliklerinde bulmalı. Ne kadar derindeyse, o kadar iyi.

Dışarıdaki dünyayı çok fazla önemsiyoruz.

is there a problem officer?

2011-05-25T02:17:00.007+03:00

Şöyle problemler var ki, hiç bir şey yazamıyorum. Yazmak konusunda asla iddialı olmadım ama severdim, dönem dönem çizmekten bile daha çok sevdim. Hatta şimdi dönüp bakıyorum da asıl patlamamı çizerek değil yazarak yapabilirdim, beynimin "kurgu" merkezinin iyi çalıştığını düşünüyorum. Senaryo yazarı olabilirdim. Belki hala olurum, "plancı" olarak daha mı iddialıyım sanki? (Vasatlığa övgü isimli kitaplar olsa keşki okuyup mutlu olsak)

Yazamıyorum işte, çizemiyorum da. Beynim düşünmeye devam ediyo hala, o durmadı ama ellerim durdu. Sıkıcı durumlar bunlar. Seneler önce tasarladığım şeyler bile hayata geçmedi. (Bu bloğu açarken depresif döküntüleri kapının dışında bırakma kararı almıştım hatta çoğu kaydı zamanla sildim bu yüzden, ama sanki çok prensip sahibiymişim gibi oynamayalım şimdi.) Beceremedim işte. Yapıcam dediklerimi yapamadım. Büyük zaferlere hasret kaldım. Vasatlığa alıştım.

Bu bloğu güncellemeyişimin sebebim de buydu, yazamıyorum işte, içimden hiç bişey gelmedi onca zaman. Sorun zaten blog değil, oturup kendi başıma bişeyler karalamayalı o kadar çok geçti ki. Sanki büyük uğraşlarım varmış gibi.

Belki başlangıç olur bu saçmalamalar, ya da belki de çoktan içimde bişeyler ölmüştür kim bilir.

.

2011-05-19T01:52:00.001+03:00

ne farkeder ki..

Dwight Schrute Mode On

2011-01-13T09:45:00.008+02:00

Bedenimde bir açma kapama düğmesi olsun isterdim. Karakterler ve durumlar arasında hızlıca geçiş yapıp uyum sağlayabileceğim, her zaman ileriye gitmemi garanti edecek ufak bir düğme. İsterdim ki mesela Dwight gibi hırslı, çalışkan, patavatsız, odaklanmasını bilen, kendi kendini en iyi şekilde motive eden, acayip düzenli olayım. Hatta yalaka da olabilirim, dik başlılığın lüzumu yok artık. Final haftasında çok işime yarardı doğrusu.

Düğmeyi kapatınca da, pısırık, kendine güvensiz depresyonda bir adam ortaya çıkmasın isterim-awesome olsun, eğlenmesini bilen, sosyal zekası yüksek, aktif biri.

Ve gelelim Office. Uzun sayılabilecek bir aradan sonra 4.sezona başladım ve o günden beri yüzüm de gülmeye başladı. Hayatımın Frasier'dan sonraki ikinci dizisini buldum sonunda.

Dwight, bir an önce dön aramıza, unut o Angela biçini artık. Depresyon sana yakışmıyo kesinlikle. Özlettin.

If you hear any noise

2011-01-11T00:33:00.003+02:00

If you hear any noise it's just me and the boys

11.1.11

2011-01-11T00:00:00.002+02:00

24 yaşındaydı, tedirgindi

Pornoyla Barışmak

2011-01-03T10:21:00.008+02:00

Porno düşkünü bir toplum olarak porno kültürümüzün olmaması ne kadar acı değil mi? Porno izlediğini alenen belli eden kişilerin bile aforoz edildiği bir toplumda yazmak, çizmek, oynamak ne kadar da zor.

Öyle çok seviyoruz ki yasak kelimesini, sorgulamıyoruz bile. Oysaki tabular yıkılmak için vardır. Baskı, tepkiyi getirir. Televizyonda amcasının tecavüzüne uğradığını söyleyen ufak kızları getirir.

Her nereye gidiyoruz bilmiyorum ama, kapalı, anlayışsız, gerçek olandan ve insandan uzaklaşıyoruz. Cinselliğin insanoğlunun yaşamının tam merkezinde bir ihtiyaç olduğunu görmezden gelerek, onu bir hak, namus, belirli bir zümreye ait tanımlayarak, cinselliğin özgürlüğünü savunanları aşağılayarak sadece baskı toplumunu biraz daha pekiştiriyoruz. Üstelik de bunu yaparken en sevdiğimiz porno yıldızlarının sıralamasını yapabiliyoruz. Tabii ki hepsi de yabancı. Çünkü onlar yapabilir, onlar gayrimüslim. Cehennemde yanacaklar. Bizler tertemiz vicdanımızla cennette genç kızlarla birlikte olacağız.

Sanat nedir saçmalamasına girmeyeceğim. Birden çok tanımı olan bir şeyin bir tanımı olmazmış. Sorguladığım nokta, sanatın cinsellikle ayrıştığı nokta. Sanat dediğimiz uğraş, bir bakıma hayatın gerçek ve gerçeküstü yansımalarının yorumlanışı. Gerçek ile tanımladığımız da öz be öz insan işte. Yiyen, sıçan, kusan, uyuyan, sevişen, aldatan, öldüren, kıskanan bedenler. Ahlak kaygısıyla bunlardan herhangi birinin dışarda tutulması toplumun kendi kendini tatmin etmesinden başka bir şey değil. Çünkü arka bahçemizde çocuklar öldürülüyor, kadınlar aşağılanıyor. Biz ise vicdanımızı aklıyoruz kara para gibi.

Yakın gelecekte "Nüdist Toplumlarda Ahlak" gibi makaleleri tartışabilmek umuduyla. Pornoyla kalın.

C #1

2011-01-01T21:33:00.007+02:00

"...Niye koşuyorsun? Davete geç mi kaldınız? Her zaman geç kalanlar bulunur. Hindi dolması daha bitmemiştir. Bu gece insanların hindi yemesi gerekir. Bulamayanlar üzülür. Yılbaşı hindisi... Ooooo! Eğlenmek de zorunludur bu gece. Sinemalar, tiyatrolar, barlar doludur. Evlerde toplantılar vardır. Küçük bir toplantı demişti avukat. Göz kırpmıştı."Neydi o yılbaşı gecesi donattığımız masa. Şu Mehmet Bey ne şakacı adam. Kırdı geçirdi bizi. Ama karısı... Sorma kardeş." Küçük kumarlarınız vardır. On kuruşluk tombalalar. Şimdi kim bilir kaç evde, kim bilir kaç kadının "Aman ayol, bu ne kötü şans böyle," sözüne karşılık kim bilir kaç erkek "Üzülmeyin; kumarda kaybeden aşkta kazanır," diyordur. Kim bilir kaç erkek de acele edip bu sözü ondan önce söyleyemediler diye onu kıskanıyordur. Biliyorum sizi. Küçük sürtünmelerle yetinirsiniz. Büyüklerinden korkarsınız. Akşamları elinizde paketlerle dönersiniz. Sizi bekleyenler vardır. Rahatsınız. Hem ne kolay rahatlıyorsunuz. İçinizde boşluklar yok. Neden ben de sizin gibi olamıyorum? Bir ben miyim düşünen? Bir ben miyim yalnız?" Yanından geçen kadına döndü:

-Merhaba, dedi.

Der demez pişman oldu. Kadın durmuş ona bakıyordu.Sol elini cebinden çıkarıp kulağını kaşıdı. Kadın,

-Sizi tanımıyorum, dedi.

Buna verilecek karşılık belliydi: "Öyleyse tanışalım," deyip kadının koluna girmesi, "Ne soğuk. Sıcak bir yere girip bir şeyler içsek," demesi gerekiyordu. Kolaylıklardı bunlar. Kadın bunları bekliyordu ondan. Oysa,

-Ben de, dedi."

1.1.11 Refresh The Page Please

2011-01-01T20:07:00.002+02:00

..

2010-12-30T12:32:00.004+02:00

The Man Who Told Everything

son derece kişisel

2010-04-04T13:44:00.004+03:00

Zamanında 1 sene beklemişken, 4 değil 14 gün de bekleyebilirim. Ama 1 sene bekleyemem, çok fazla olur. Baş ağrısından ölürüm heralde o zaman.

2

2010-03-28T22:14:00.002+03:00

Sadece ikimize değil
Bütün hayata üzgünüm
Fotoğraflarda
Bir gece hatırası

Öylesine yalnızım ki
Sanki yokum
Eriyor eski ben
Ve yeni biri olamıyorum

Keder sokulgan adımlarıyla
Gelip kıvrılıyor yüreğime
Hayat sakin
Şafakta evler gibi

Sanki hiç bir şey olmadı
İkimiz yokuz sadece
Biz olan ikimiz yokuz
Deniz hep orada
Ve ağaçlar aynı düşlerinde

A.Behramoğlu

Who Makes You Happy

2010-03-25T23:58:00.002+02:00

Buk #6

2010-03-23T23:21:00.001+02:00

Public Art

2010-03-14T19:14:00.016+02:00

Peyzaj ve Sanat dersi için sunum hazırlarken çok güzel public art örneklerine denk geldim. Bazılarını paylaşmak istedim burada.

CLOUD GATE

Anish Kapoor isimli sanatçı tarafından yapılan bu eserde, sıvı civanın görünüşünden esinlenilmiş.

10*20*13m ebatlarındaki kütle aşağı yukarı 100 ton! ağırlığında bir canavar.
Yansıtıcı yüzeyi ile şehir silüetini sunan eser, lunaparklardaki aynalarla oyun yapan eğlenceleri anımsatıyor. Paslanmaz çelikten yapılmış. Bizim mahallede bir tane olsaydı keşki. Lakin tamamlanması 23 milyon $ tutmuş. Bu tutar da sadece bağışlarla karşılanmış.

DOUBLE TAKE

Double Take, Public Art Fund isimli 30yıldır New York'da kamuya açık alanlarda sergiler, projeler yapan yaratıcı bir oluşumun . Double Take'de şu sıralar Brooklyn MetroTech Center'da 6 artistin projelerini sergiledikleri isim. Sergi kendi ifadesiyle basit, sıradan ve rahat olanı aşmaya kararlı meraka, garipliğe ve gizemli olana övgü. Gerçekten ilginç şeyler var. Sergi 11 Kasım'da başlamış, 10 Eylülde bitecek, neredeyse 1 sene..

Bu Johannes VanDerBeek'in Pilgrim Ghost'u

Bu da "Lamppost" ,Matt Irie ve Dominick Talvacchio isimli iki sanatçı.

PUPPY

Puppy içi tahtadan ve çelikten, dışıysa binlerce çiçekten oluşmuş küçük bir köpek. 12,4 metre boyunda ve içinden üzerindeki çiçekleri sulaması için su kanalları geçiyor. Bu sevimli kuçu 1992 yılında bir sergi için Jeff Koons tarafından yaratılıyor ve o günden bugüne çeşitli yerleri dolaşmakta. Başından geçen en ilginç olaysa, 1997 yılında Bilbao'daki Guggenheim müzesinde segilenirken patlak veriyor. ETA üyeleri içlerini bombayla doldurdukları çiçek saksılarını kuçunun yanına koymaya çalışırken engelleniyorlar. Onların eylemlerini önleyen Basklı polis memuru Jose Maria Aguirre vurularak hayatını kaybediyor. Daha sonra da eserin durduğu meydana Aguirre'nin ismini veriyorlar. Ne kadar sevimli gözükse de geçmişine kan bulaşmış kuçunun, üzücü.

NEW YORK'UN ŞELALELERİ

New York'da köprülerin bacaklarına yapay şelaleler yapmışlar. Veri nays.

THE URBAN RIVER

Hollanda'nın Drachten kentinde bir zamanlar bir nehir akarmış. Sonra o bir sebeple kurumuş. Bugün nehrin üzerinden kocaman binalar yükseliyorlarmış. Ne yapsak da bu nehri yeniden canlandırsak demişler ve Henk Hofstra çıkagelmiş yardımlarına. "Yahu bundan kolay ne var, 2 kova boya verin bana" demiş. Yanına aldığı Emirdağlı 5 yağız delikanlının eline de birer fırça vermiş, ucuza kapatmış bu işi.

Proje için toplam 4000 litre boya harcanmış ve sadece 75.000 Euro'ya malolmuş. Nehrin ortasında da 8 metrelik harflerle " Water is Life yazmakta.

Meet The Bela

2010-03-06T14:57:00.003+02:00

Birkaç ay önce bir çim kafam oldu. Bu zımbırtıları çok severdim eskiden, hala da sempati duyarım. Eve ilk geldiği gün çocuklar gibi şendim.

Herneyse, bu arkadaşın adı Bela. Kısa zamanda evin neşesi oldu.

Fakat göreceğiniz gibi ortada bir terslik var. Bela'nın saçları yok. Doğuştan kel ne yazıkki. Genetik olduğunu düşünüyorum. Musluk suyu, içme suyu, tatlı su, tuzlu su en son bioxin hepsini denedik. Bir türlü çıkmadı.

Dünyanın tek doğuştan kel çim kafasına sahibim ve onunla gurur duyuyorum :)

Grup Seks!?

2010-03-06T14:48:00.002+02:00

Ayol bu yenil nesil de çok fena diyenlere gelsin!

Neyimiz Normal ki?

2010-02-08T22:36:00.006+02:00

Gerilim filmlerini severim. Diğer tüm film türleri içinde korku ile birlikte ayrı özen gösterilerek izlenmesi şart bir türdür. Atmosfer önemlidir. Esaretin Bedeli'ni aydınlıkta izleyebilirsiniz, ama bir gerilim filmi karanlığa aittir. Sessizlik önemlidir. Yanınızda sürekli konuşan bir adamla izlenmez.

Korktuğunu belli etmemek için espriler yapan uyuzlarla da izlenmez. Oturup paşa paşa filmin içine gireceksin. Ondan sonra film eğer kaliteliyse zaten sizi rahat bırakmaz.
Paranormal Activity'de bu özeni sonuna kadar hakediyor. Uzun bekleyişler, sessizliği bozan gümbürtüler, çarpan kapılar, psikopata bağlatan sahneler benimle ilgilen diye yalvarıyor. Pek çok sahnede pıstım kaldım koltuğumda. Emeği geçenleri tebrik etmek lazım.

Film ne olursa olsun karanlıkta uyumaya and içmiş bu iki şapşalın etrafında dönüyor.

Peki dört dörtlük bir film mi? Kesinlikle değil. Özellikle Micah seni kınıyorum ve sana laflar hazırladım. Ne mal bir adamsın sen? Otur işte efendi gibi ne diye herşeyi kurcalıyorsun!

Paranormal Activity amacını izleyiciye çok net yansıtabilmesi sebebiyle benden yüksek not aldı. Peki anafikir ne mi? Yalnız yaşayan insanları korkudan altına sıçtırtmak! :)

Yarım Ekmek

2010-02-02T22:52:00.007+02:00

Yıllar geçiyor, herşey değişiyor. Yine de zaman zaman bazı şeylerin değişmeden kalması çok güzel.

Aylar sonra ortaokul ve lise yıllarımın favori mekanlarından Taşan'a gittim bugün. Masası sandalyesi, çalışanları herşey aynıydı. Hatta televizyonda İsmail YK'sı bile vardı:) Son zamanlarda Pino ve Donas' da yaşadığım hayal kırıklıklarından sonra çok iyi oldu bu.

Bilmeyenler için, Ta-şan Döner kaliteli malzemeyi, uygun fiyata ve güler yüzle hizmet eden bir mekan. Porsiyonları doyurucu, dönerin içine süs olsun diye değil, hem göz hem mide doyursun diye garnitür eklendiği belli. Ben yemeği karışık sevenlerdenimdir. İçinde domates, marul, soğan, rus salatası, acısı oldu mu daha bi lezzetli olur benim için. Ama istemeyenler için kombinasyonlar yapmak mümkün tabiki.
Ama belki de en önemlisi ne zaman mekandan içeri girsem güler yüzle karşılanıyor olmam. Bu tabiki bana özel bir durum değil. Çalışanlar güleryüzlü, ilgili ve beceriklidirler. Sık sık eleman değişmez. Senelerdir giderim, yanlış sipariş geldiği ya da mühim bir sorun çıktığını hatırlamıyorum bile.

Favorimse ekmek arası ve bazlama. Yemeğin üstüne yazın bir de limonata içtiniz mi mis gibi olur. Yolunuz eğer Eskişehir'e düşerse, bence bi uğrayın. Reşadiye Cami'nin karşısında,Taşbaşı Çarşısının arka kapısının oralarda dükkanı var. Pazar günleri açık olmuyor ve bildiğim kadarıyla şubesi de yok. Tam bir yerel lezzet yani. Şiddetle tavsiye ediyorum.

Childish Dreams

2010-01-27T02:21:00.001+02:00

Teslim miş 1000miş 500müş kesitmiş koyver gitsin. Ben sevmeye başladım bu fotoşopu.

Uykusuz, Hareketsiz ve Pis

2010-01-25T00:49:00.004+02:00

Mardin s.ktin ebemi.Bit artık be!

Yine O Koku..

2010-01-23T14:23:00.005+02:00

Yılın bu zamanları bembeyaz karlar az çok kaplarken yerleri, hafif hafif mevsimsel aksırık-tıksırıklarla boğuşurken, inceden bir Commandos kokusu kaplar ortalığı.

Ortaokul yılları, 2000lerin başı herhalde. Dışarıda lapa lapa kar yağıyor, yılbaşı yaklaşmakta, insanlar yeni yıl hediyeleri, ağaçları, süsleri bakıyor sokaklarda. Bense hastayım. Deli gibi burnum akıyor, öksürüyorum, ciğerlerim hırıltılı. Ve bütün gün oturduğum evde sadece Commandos oynuyorum. 2.bölümü zar zor geçebiliyorum. Sevinçliyim ama 3.bölüm zor. Burnumdaysa bir koku, muhtemelen hastalığın sebep olduğu kim bilir neyin kokusu. İğrenç mi iğrenç. İştah kaçırıcı, tahammül edilmez bir koku.

Şimdi, yılın bir zamanı, havaların soğuyup karın yağdığı, hafif burnumun akmaya başladığı zamanları, yine o dayanılmaz kokuyu duyuyorum. Commandos oynadığım günleri hatırlıyorum. "konsırıdıddan boss" diyen Tiny'i. Çocukluğumu, anılarımı.. yılbaşında alınan Batmobil oyuncağını.. tavşan pasta ve legoları..

Barney #1

2010-01-23T01:41:00.001+02:00

"Barney: Dude, Lily gets you in real life, she has no business in your fantasies!"

happy anniversary!

2010-01-18T02:27:00.002+02:00

Bütün gece uğraştım ama yetiştiremedim yine de. Bir taraftan yaparken bir taraftan da öğreniyorum. Google'dan arat, Deviantart'dan arat, ne nasıl yapılır öğren, uygula. Bu kadar oldu. Bazı yerlerde klasik Uğur tarzı oldu da bittiye getirdim. Komik gözüktü, neyse.. Ama olcak bu iş olacak, kotarıcam bu boyama işini. Gittikçe daha güzel oluyor.
Gittikçe daha güzel olması dileğiyle..

bickle #1

2010-01-13T23:52:00.002+02:00

Second Life Ended

2010-01-13T01:49:00.006+02:00

2010 neler getirdi bir bakalım. Can sıkıntısı, depresyon, hayattan soğuma, sanallaşma, yalnızlık vs vs.
Zorunlu haller dışında evden dışarı adımımı atmadan günlerdir Arcanum oynuyordum. Ancak hiç de şikayetçi değilim durumdan. Aman aman aman aman aman yok böyle bir oyun. İşte rpg bu! Ne varsa eskilerde var. Bu muhteşem oyun benim kitabımda Morrowind ve Fallout arasına adını yazdırmayı başardı. Bu gece sonlandırdım oyunu, her muhteşem oyun bittiğinde karnıma sıkı bir yumruk yemişken gülümsüyormuşum gibi olan duyguyu yaşattı bana. Bilmiyorum toplam oyun süresi kaç saat sürdü, ama bitmese daha günlerce oynayacaktım. O kocaman dünyada merak ettiğim çok fazla mekan vardı. Hemen bi daha bambaşka bir karakterle başlamamak için zor tutuyorum kendimi. Final haftasında hayati fonksiyonlarımı kapatıp Arcanum oynarsam geleceğim için pek parlak olmayacak. Ama çok iyiydi yav, of of.

işte bizim mütevazi tayfa

25inde teslimi yapsak da tatile girsek bir an evvel. Ben de Gothic 3'e başlasam, ya da Arcanum'u bi daha mı oynasam? İstiyorum! Virgil'e sövmek, Raven'la flörtleşmek, Sogg her pata küte dalışında helal olsun çığlıkları atmak istiyorum. Efsanevi Stillwater canavarının peşine düşmek, Tarant'da geceleri hırsızlık yapmak, kuzeyde sözü edilen bölgede ne varmış onu görmek istiyorum. Macera beni çağırıyor.

Remy Le Beau
Proud Member of Thieves Guild
Master of Lockpick, Prowling and Firearms

23

2010-01-10T23:59:00.001+02:00

23 yaşındaydı, tedirgindi

Crak! Dergi'nin 4. Sayısı Piyasada

2010-01-02T18:45:00.007+02:00

Crak! Dergi 4.sayısı hele şükür piyasaya çıktı. El emeği göz nuru, valla çok uğraştı(m)k.
İyice alışkanlık oldu ben de, İyi ki her seferinde pes etsem, baysam da, bi şekilde gaza gelip üşenmeden uğraşıyorum.

Buradan yüksek çözünürlüklü 18mblık Crak! Derginizi indirebilirsiniz.
http://uploaded.to/file/fei7od

İlerde eski sayıları da koyarım belki.

2010

2010-01-02T18:20:00.002+02:00

ooo fuck. 1 yıl daha geçmiş.

Traffic Rush

2009-12-25T21:10:00.003+02:00

Paralı parasız pek çok iphone oyunu denedim. Hatta o kadar heveslenip Sims 3 ve Monkey Island gibi diğer oyun platformlarında fırtınalar estiren oyunlara acayip paralar döktüm. Ancak hepsi hüsranla sonuçlandı. Mouse veya joystick olmadan oyunları oynamak eziyet gibi. Iphone oyun oynamak için hiç uygun bir alet değil...

diyordum ki bugün "Traffic Rush" diye bir oyun keşfettim. Okey'i saymazsak kesinlikle iphone'da oynadığım en basit ve eğlenceli oyun.
Oyunda dört şeritli iki yolun kesiştiği bir kavşağa tepeden bakıyorsunuz. Vızır vızır arabalar geliyor ve siz bazı bazı durdurarak bazı bazı hızlandırarak arabaların birbirlerine çarpmalarına engel oluyorsunuz. Çok basit gibi ama oynarken çok eğleniyor insan. Oynanış çok basit. Zaten işin en güzel kısmı da o. Üstüne basınca araba duruyor şöyle bi üstünden sürüyünce parmağınızı hızlanıveriyor.

Üstelik de bir süre için bedava. Bence iphone sahiplerinin kesinlikle kaçırmaması gerek.

Bear Grylls Sen Kocaman Bi Çılgınsın

2009-12-25T17:07:00.009+02:00

Discovery Chanel'daki Ultimate Survival programının fake olduğuna dair ciddi iddialar var. Hatta programın Kapadokya'da geçen bölümüyle Türk izleyicileri için bu iddialar gerçeğe dönüştü de diyebiliriz. Ama bazı bölümler var ki kendisini acayip izlettiriyor. Özellikle de bugün izlediğimde kendini aştı resmen. İzlediğim en iyisiydi. Merak edenler youtube da "Bear Grylls in Transylvania" diye aratıp izleyebilirler.

Bilmeyenler için açıklayayım, Bear Grylls her programda farklı bir tehlikeli doğal hayatın ortasında buluyor kendini ve burada hayatta kalmak için yapmadığı şey, yemediği "şey" kalmıyor. Bear 23 yaşındayken Everest'e tırmanarak bu dalda en genç dağcı olarak Guiness Rekorlar Kitabına girmeyi başaran, aşırı kondisyonlu, karatede kara kuşak sahibi, ordu geçmişi olan, kitaplar yazan tam bir ayıcık.

--spoiler--
Bugünkü bölümde Bear Transilvanya'nın Karpatya Dağlarındaydı. Henüz programın başında bulduğu ayı bokunun içindeki parçalanmamış sebze-meyveleri yiyerek sıkı bir başlangıç yaptı. Bir ayı ile karşılaştı ama ayı ona zarar vermeden geçip gitti. Geceyi ayı kaynayan bu ormanda erken uyarı sistemi yaptığı bir tümsek üstünde yanında kendi yaptığı mızrak ile geçirdi. Kahvaltıda sümüklü böcek yuttu. Boğazından aşağıya kaygan bir yol bıraktığını tükürerek ifade etti. Dağcılık yaptı. Dağın tepesinden metrelerce aşağıya indi.

Bear salyangozun kabuğunu kırıp yuttuktan sonra şekilden şekle girdi.

Buraya kadar yine herşey normaldi. Ondan sonra bulduğu bir mağaraya yolu kısaltırım mantığıyla girdi ve o zaman işler boka sarmaya başladı. Çam sakızıyla desteklediği meşaleleriyle kapkaranlık mağarada ekibiyle birlikte ilerlemeye başladı. Bu noktada programda ilk defa ekip üyelerinin varlığına şahit olduk. Kendileri gözükmese bile Grylls zaman zaman onlarla konuşmak zorunda kaldı çünkü gerçekten çok zor şartlar altındalardı. Her ne kadar yanlarında yedek bir el feneri olduğundan emin olsam da, meşalesi sönseydi yüzlerce metrelik dağın altında ölümcül bir karanlıkta kalacaklardı. Mağara zaman zaman daralıp oldukça klostrofobik bi hal almaya başladı. En sonunda yolun sonuna geldiler ve suya dalmaları gerekti. Grylls ile beraber nefesler tutuldu. Ekiple birlikte biz de daldık ve nihayet güneş ışığının gözüktüğü bir yere vardık. Buralar çok heyecanlı dakikalardı.

Mağarada yaşanan dakikaları mutlaka izlemek gerek

Mağaradan kurtulduktan sonra yemek zamanıydı. Grylls çıplak elleriyle balık tuttu ve kafasını kopartıp yedi. Tabiki ızgara yapmadı, çiğ çiğ yedi. Dediğine göre çıplak elle balık tutmayı ona bir ormancı öğretmiş. Yemeğin ardından yine dağcılık yapması gerekti. 30 metreden yüksek bir yamacı 28 metrelik halatıyla geçmeye çalıştıysa da, halat 10 metre kala bitince başka bir yol bulması gerekti. Bu noktada yine ekibin varlığıyla karşılaştık. Ekibi bir çıkıntının üzerinde bırakıp kendini halatın ucunda sallandırarak bir tümseğe atmaya çalıştı. Gerçekten canı çıktı bunu başarmak için.

Grylls çiğ balık yerken hijyeni elden bırakmadı. Parazitten arınsın diye şöyle bir suya tuttu. Tadı suşi gibiymiş ayrıca ama daha sertmiş.

Programın sonunda çok güzel bir gölete vardılar. İnsanın o göleti görmek için bile o tehlikeli ormana giresi gelir vallahi. Duydukları silah sesiyle de rahatladılar, medeniyet yakındaydı. Program biterken Grylls yine hayvanlığını yaptı ve metrelerce yükseklikten artistik taklalar atarak bıraktı kendini gölete.
--spoiler--

Severek izledim bu bölümü çünkü ilk defa Bear Grylls'in bu kadar zorlandığına şahit oldum. Yine ilk defa ekibin varlığı zaman zaman kendini belli etti, gerçekten zor şartlar altında kaldılar. Nefes kesiciydi. Ayrıca kutuplarda geçen bölümün ardından en iğrenç beslendiği ikinci programdı izlediğim kadarıyla. Böyle defam et Grylls, bu kaliteyi hep yakala.Biz de yalan dolan da olsa izleyelim merakla.
Ayrıca Transylvania görmek istediğim yerler arasındaki yerini sağlamlaştırdı bu program ile.

**Bear'ın bu macerasından çıkartılacak derse gelince, iki güzel bilgi verdi kendisi. Birincisi, pusulamız yokken saatimizin akrebini güneşe doğru çevirirsek saat 12 yönünün güney olduğu. Bir diğeri de doğa ile ilgili muhteşem bir tespit. Bulduğu semenderi göstererek, "Doğa bize her zaman ipuçları verir. Bu hayvan yavaş ve küçük. Bu da onun bir gizli silahı olduğunu gösterir. Onun silahı derisinin zehirli oluşu, o yüzden yemeseniz iyi edersiniz" der hayvanı yiyeceğini sanan biz izleyicileri yanıltarak.

Lezboyz

2009-12-24T22:56:00.001+02:00

les boys do cabaret
les boys are glad to be gay

Yüksek İdeallerin Adamı

2009-12-19T23:15:00.003+02:00

"Hava çok soğuktu. Günlerdir süren yağmur, bir süreliğine kesilmiş, hiç eksik olmayan kalabalık geri gelmişti. Caddeyi adımlarken tramvayın raylarına dalmış, tam da akşam Marsilya maçı vermezse kaç lira kazanacağımı hesap ediyordum ki, "30 trilyon, 30 trilyon" diye bağıran milli piyangocunun sesini duydum. O zaman 30 trilyonu kazanmak dururken neden küçük hesaplarla uğraşayım ki dedim ve ben de bir bilet aldım. Kendi kendime gülmüştüm o zaman. İşte, bu, yılbaşı piyangosundaki 30 trilyonluk bileti nasıl aldığımın hikayesi..."

Eğer bileti alsaydım tam da böyle olacaktı. Mikrofonu bana uzatan muhabire bu anımı anlatacaktım gevrek bir tebessümle birlikte. Ama bileti almadım. Fuck it man! Akşam Marsilya salmazsa 20 lira atıcam cebe fena mı?

edit: Marsilya salmadı :)

Adını Hüseyin Koydum

2009-12-16T19:55:00.005+02:00

Bu filmi beğendim; ama süper senaryo, hayvani kamera açıları, muhteşem oyunculuklar, enteresan müzikler veya dehşet aksiyon sahneleri(?) var diye falan değil. Aksine oldukça başarısızdı bu saydıklarımda. Hikaye oldukça kilişeydi, cıvık romantik bir aşk, duygu sömürüsü yapan karakterler, hiç de samimi değildi. Eski türk filmi olsa efsane olurdu, ama bu çağda değil.

Ben bu filmi evimin önünde geçtiği için beğendim. Gecenin bi vakti naralar atıp işediğimiz Porsuk'da geçtiği için sevdim. Ulan şu bina hangisi, acaba bu sokak o sokak mı diye heyecanla izledim filmi. İnsanın sittin sene yaşadığı yerde film çekilmesi ne garip bişeymiş. Hikaye ne olursa olsun bişeyler yakalıyor, kendini filmin içine atıveriyor insan.

Keşki yönetmen Eskişehir'i bu kadar gözümüzün içine sokmasaydı. Tamam güzel şehir, gelişiyor, büyüyor, geleceği parlak. Bir Eskişehirli olarak gurur duyuyorum ama bu kadar ucuz Eskişehir propagandası yapmayın arkadaş. Es-Es formasıyla top oynayan çocuklar, Tren Garındaki Eskişehir yazısına odaklanmalar, Büyükerşen!... Yapmayın bunu işte, öyle bir film çevirin ki içinde Eskişehir adı geçmesin, ama buram buram Eskişehir'i anlatın. İnsanlar merak etsin, filmden sonra bu kent hangi kent diye sorsunlar yanındakine. Bu başka bi şehir de olabilir, Ankara,İzmir,Konya,Bursa farketmez. Yeter ki ucuz reklam yapmayın.

Not: Afiş kendi eserimdir, emeğe saygı :)

Gargamel'in Kedisinin Adı Azman

2009-12-06T12:23:00.006+02:00

Trt Çocuk'da pazar sabahımı şenlendiren Bilen Parmak Kaldırsın diye bir yarışma programına rastladım. İlköğretim çocukları genel kültürden okulda öğrendiklerine geniş bir yelpazede sorularla karşılaşıyorlar. Aşama aşama kimileri eleniyor. Ben de oturdum bol bol tespit yaptım. Küçük çocuklarla kendimi bir koyup "Yuh ulan bunu nasıl bilemezsin" diye ego tatmini yaptım.
Yarışmanın ikinci etabında, çocuklar kendilerine sorulacak soruların hangi konudan olacağını seçiyorlar. İşin ilginci, aralarında müzik, sinema, tarih, edebiyat, spor gibi konu başlıklarının olmasına rağmen fen ve matematik gibi başlıkların hemen tüketilmesi oldu. Çocukların hiçbirisi sinema/tv kategorisinde yarışmak istemedi. Keza edebiyat ve tarih de öyle. Müzik ve Genel Kültür konularını seçenler gerçekten çok basit soruları yanıtlayamadılar. Garipsedim. Sinemaya, konsere gitmiyor tabii bu çocuklar, evde oturup ders çalışmakla yükümlüler.
Elenen çocukların hepsi ağız birliği etmişçesine "çok heyecanlandım, bildiğim soruları yapamadım, dikkatsizlikten kaçtı" gibi lakırdılar ettiler. Yapmayın etmeyin. Bu yollardan biz de geçtik. O "bildiğim soruları yanlış yaptım" ların yarısını yine sorsalar yine yanlış yapardınız biliyoruz. Dikkatsizlikten yapılan yanlışların bana kalırsa 20% lik bir kısmı gerçeği yansıtıyor. Geri kalanı hırs küpü olmuş çocukların başarısızlıklarını çarpıtmak için kullandığı yalan. Aile kızmasın, arkadaşları küçümsemesin, öğretmenleri bu çocukta iş yok demesin diye robot gibi yetişen küçükler başarısızlığı kabullenemeyen hırs küplerine dönüşüyorlar. Hepimiz dönüştük zamanında. Eğitim sistemimizde hala değişen bir şey yok. İnsanları öğrenmeye ve çalışmaya heveslendirmek yerine "başarmaya" yönelik sistemimiz kısa yoldan kazanmayı, kopya çekmeyi, hile yapmayı, başarı için her yol mübahtırı da meşru kılıyor.
Sevindiğim şey yarışmanın birincisinin sosyal nitelikleri kuvvetli bir çocuk olması. Final turunda çocuklar herhangi bir ilgi alanıyla ilgili sorulara tabi tutuluyorlar. Kazanan çocuk Michael Jordan'ı seçti mesela. Çocuklardan bir başkasının ilgi alanı olarak "Hititler"i seçmesi ise tam bir fiyaskoydu. Nasıl bir sapıksın sen böyle dedim. Yarışmaya gelmeden önce ansiklopedi karıştırmış Hititler hakkında. Garip şeyler dönüyor. Ben olsam 7.sınıfta "Şirinler"i seçerdim. Eminim sorulacak 5 soruyu da bilirdim :)

I've got everything I need

2009-12-02T00:11:00.005+02:00

I'm the urban spaceman babe,
but here comes the twist
I don't exist.

Nosferatu #1

2009-11-25T21:27:00.005+02:00

1931 tarihli ilk Dracula filminden tebessüm ettiren harika bir replik.

Kont şatosunda ağırladığı misafirine şarap ikram eder:

Renfield: Aren't you drinking?
Dracula: I never drink ..... "wine"

Bitsin

2009-11-25T00:03:00.003+02:00

Ben sıkıldım artık şu Barcelona'dan. Çakma taraftarlarından da bıktım. Hayır öyle bir noktaya geldi ki zevk almıyorum. 70% e 30% topla oynama oranları olan bir maç nasıl zevkli olabilir ki? Sadece kazanmaya ve gol atmaya endeksli insanlar için eğlenceli olabilir ama, bu işin bir de rekabet kısmı var. Geçen sene Roma'da Barça Manchester'a topu göstermezken, koskoca Şampiyonlar Ligi finaline yakıştı mı yani?

İstiyorum ki bir takım çıksın, Barça'yı eze eze yensin. Sanırım son 2 sezon boyunca böyle bir şey hiç gerçekleşmedi. Umudum Real Madrid. Hey Allahım, bir zamanlar Zidane'lı Figo'lu kadrosuyla nefret ettiğim takımı, bugün C.Ronaldo gibi antipatik bir adama rağmen destekliyorum. Nereden nereye.

Maç sonrası Morinho "Plakasını aldınız mı?" diyerek basın mensuplarını güldürdü.

Rocky yaz "Eye of The Tiger" Cebine gelsin

2009-11-23T00:47:00.007+02:00

Rambo bacısının üzerinde suşi yiyen Uzak Doğuluları mermi manyağı yaparken

Uzun zamandır televizyonda film izlemiyordum. Özellikle hemen her sahnede sansür konulması, filmin gereksiz görülen kısımlarının kesilmesi olsun televizyonda film seyretmekten insanı soğutmaması mümkün değil. Memleketin abzürd sansür politikası ve hiç bir alanında olmadığı gibi sinema sanatına da saygı gösterilmediği için saçma sapan yayınlar izliyoruz. Açık kanalı geçtim, parasını verip aldığım bazı dvdlerde bile pornografik sahnelerin kesildiğine şahit oldum. Diyecek bişey yok. Ondan sonra da internetten indirmek çalmaktır, korsana destek olmayın vs. Bu kafa değişmediği sürece müstehaktır herkese.
İşte hastalık yüzünden camış gibi televizyon karşısında yatarak geçirdiğim bu pazar günü, Shot Tv'de Rambo 4'e rastladım. Çok sıkı bir film beklemediğim için ve yapacak başka şey de olmadığı için prensibimi askıya aldım. Zaten uzuuuun süredir şöyle eski moda aksiyon filmi izlemek istiyordum.
Rambo beni yanıltmadı. 80 kuşağının en büyük idollerinden birisi olan John Rambo, bu geri dönüş filminde yine kesiyor, biçiyor, tarıyor, vuruyor, patlatıyor, tuzak kuruyor, binbir türlü kurnazlığa başvuruyor ve kendisine özgü az konuşan pis bakışlarıyla bol bol caka satıyor.
Filmi izlerken nutkum tutuldu diyebilirim. Üstelik de film boyunca sağlı sollu çıkan garip reklamlar bile dikkatimi dağıtamadı bazen. Hele bir toplu savaş sahnesi vardı ki, aman aman.. Her şey o kadar hızlıydı ki benzer sahnelerde uygulanan buzlu sansür kullanmaya zaman bulamamış olacaklar ki, kafalar patlıyor, uzuvlar etrafa saçılıyor, oluk oluk kan akıyor.
Film yine yetenekli Amerikan askerlerinin cani, vahşi, eğlence olsun diye adam öldüren Uzak Doğuluları katletmesi üzerine kurulu. Ama kim takar ki? Eski moda film işte. Biz yakın tarihimizle ilgili filmler, kitaplar üretirken vatan-millet-sakarya diyoruz. Amerikalılar yapınca mı iyy milliyetçi bastards diyeceğiz.Saçma.
Filmin sonunda akan kreditsle birlikte çalan cool müzikle bu 1,5 saatlik vahşet filminin bittiğine uzaklara dalan gözlerle bünye yavaş yavaş alışırken, yırtık dondan fırlar gibi beliren 24 parça porselen takımı reklamı beni hemen kendime getirdi.

Dedim Oğlum Sen Rahatsız mısın?

2009-11-20T02:06:00.009+02:00

Ne yaptın be Henry?

Arsenal yıllarından sever(d)im kendisini. Süper topçuydu. Şutları, hızı, driblingi, fiziği, hava hakimiyeti, frikikleri kısaca komple topçuydu.

Sonra Barcelonaya geçti. Benim için orda bitmişti zaten. Büyük bir hezimetle sonuçlanan Arsenal-Barca finalinden sonra, yine takımı sırtlamasını, Milan'ın Liverpool'a yaptığı gibi intikamını almasını isterdim. Ama o kolay yolu seçti. Kazanan takıma transfer oldu.

Bir gün bir Fransa maçında hakemi aldatmaya yönelik hareketine şahit oldum. Spiker, görüntülerin tekrarını izlerken "Henry böyle bi futbolcu değildir aslında" demişti (O nerden biliyorsa) Ama gözümle görmüştüm bu aldatmacayı. O günden sonra da başka gözle bakar oldum.

Yıllar birbirini kovaladı ve bizim çocukluk kahramanlarından Henry 30'unu geride bıraktı. Derslerde sıkıldığımızda hayali 11lerimize aldığımız Henry; Dünya Kupası, Şampiyonlar Ligi, La Liga, Premier Lig ve diğer pek çok kupayı kaldıran Thiery Henry, kayda değer hiç bir başarısı olmayan, en iyi oyuncuları Premier Lig'in başaltı takımlarında koşturan, Dünya Kupasında sadece sahaya adımını atmanın hayaliyle mutlu olabilen İrlandalılar karşısında uzatma dakikalarında topu eliyle düzettikten sonra içeriye çıkarttı ve Gallas'ın golünün asistini yapmış oldu.

Golden sonra çılgın gibi sevinen, "Ben hakem değilim, önemli olan Dünya Kupası'na gitmekti" diyen Henry beni yanıltmadı. Bu kez nasıl bir topçu olduğunu tüm dünyaya gösterdi.

Henry'nin savunulmasına katlanamıyorum. Kendimi o anda onun yerine koyuyorum, maçın adrenaliyle top üzerime geliyor ve bir anda topu elimle düzeltiyorum. Buraya kadar herşey normal. Sonra hakem bu olayı görmüyor ve benim verdiğim pas gol oluyor. Buraya kadar da aslında çok da sıradışı bir durum yok. Futbol sahalarında hep gördük bu ve buna benzer pozisyonları.
Ancak yapma bunu be Henry. Golden sonra gidip hayır ben elimle attım demenin yükü çok ağır biliyorum. Hiç bir oyuncu koca bir ulusun kaderini etkileyecek böyle bir şey söyleyemez. Ama çok mu zor biraz insan olmak. Efendi gibi sevinmek. Üzgün olduğunu belirtmek. Maçtan sonra kendini affetirecek birkaç lakırdı etmek. Bu kadar mı duyarsızlaştın. Profesyonel bir futbolcunun kazanabileceği bütün başarıları kazanan, ırkçılığa karşı mücadele eden, Unicef için çalışan, pek çok sosyal sorumluluk projesinde yer alan topluma örnek bir topçu olarak; bir Dünya Kupası daha uğruna değer miydi?

Youtube'da görüntüleri izlerken bir yabancının yorumu çok hoşuma gitti. Aklımda kaldığınca paylaşmak istiyorum: " Çocuklarımıza her zaman hile yapmamalarını, hileyle kazananların aslında gerçek kaybedenler olduğunu öğütleriz. Peki ya bu olanları ben çocuğuma nasıl açıklayacağım?"

Açıkçası Henry'nin bu hareketinin karşılıksız kalacağını sanmıyorum. Hem Henry hem de Fransa günün birinde bu haksız kazancın faturasını ödeyecekler. İrlanda ise elbet çalınan emeğinin karşılığını bir gün alacak. Peki ama bugün bu maçı seyreden çocuklarımıza ne diyeceğiz?

Çocuklara neden kötü örnek oldun Henry?

Summer Moved On

2009-11-15T00:45:00.003+02:00

The Sims?

2009-11-10T10:48:00.003+02:00

Artık kim bunun sorumlusu bilmiyorum ama, benim mood çubuğumu da bi yepyeşil hale getirse diyorum. Yazık bu sim kuluna, duyuyor musun oyuncu?

4.hafta Sonunda

2009-11-09T23:09:00.007+02:00

Şampiyonlar liginde 4. haftayı geride bıraktık. 3.haftada takım halinde sıçış yaşayarak alınan 13 küsür puanın ardından takımım hırs yaptı ve 4. haftayı 78 puan toplayarak kapattık. Arshavin 3 asistle, Lisandro 1 gol ve defansın bağrından kopup gelen Berezutsky attığı golle haftanın öne çıkan isimleriydi. Keza Kaka da istikrarlı biçimde sürdürüyor çıkışını. 4.haftadaki en büyük yanlışımsa, kadrodan Şevçenkoyu çıkartıp yerine Inzaghiyi almak oldu. Inter'e bi tane sallayan Şevo, bakalım önümüzdeki 2 hafta beni daha da fena pişman edecek mi.
5. haftaya girilirken neler değişti peki. Defansta oynama fırsatı bulamayan Wolfsburglu Barzaglinin yerine Juventustan Grosso'yu aldım. Juventusun grubunda işlerin kızışmasından dolayı Juventus ve Grosso muhtemelen ayağını yere sağlam basacaktır. Grosso'nun fiyatı dolayısıyla orta sahada Rothen'i bıraktım ve yerine oldukça ucuz olan Brandan'ı aldım. Unirea Urziceni'nin bu oyuncusunun adını ilk kez duyuyorum ki zaten takımın yedek oyuncusu olacak kendisi.
Asıl yapmak istediğim transfer aslında O.Lyon'un kalecisi Lloris. İzlediğim maçlarda acayip etkilendim kendisinden. Liverpool'a karşı muazzam mücadele etti. Ancak bu haftaki Fiorentina karşılaşmasına güvenemediğim için kendisini kadroya henüz dahil etmedim. Önümüzdeki hafta veya 2.turda kendisini takımda görmek istiyorum.

Hugo Lloris; O.Lyon'un 1.88 boyundaki güven veren file bekçisi düzgün fiziği, sert şutları ve adem elmasıyla tanınıyor.

Önümüzdeki hafta Zurich önünde mutlak bir galibiyete ihtiyacı olduğu için coşması beklediğim Madrid'in Kakasını Arshavin yerine kaptan yaptım. Kalede tercihim Helton gibi gözüküyor. Çünkü Barcelona karşısında ne yapacağını kestiremediğim için J.Cesar şimdilik ikinci ihtimal. Belki maç günü tercihimi değiştirebilirim.

FC LeChuck'ın kendisiyle ilgilendiğiyle ilgili iddialara karşılık olarak Lloris basın mensuplarına dil çıkarttı. Lyon'da takım arkadaşlarının Einstein lakabını taktığı Lloris'in bu hareketi, Mersin İdman Yurdu ile prensipte anlaştığı yönünde çıkan söylentileri kuvvetlendirdi.

Mardin Notları ve Çocuklar..

2009-11-06T20:10:00.003+02:00

Mardin'e gidip de geleli bir ay oldu ama ben uçmalı kaçmalı bir ay yaşadığım için oturup da yazamadım bi türlü.

Hayatımda ilk defa güneydoğu sınırları içerisine ayak basmaktan çok mutlu oldum. Kocaman bir ülkede yaşıyoruz ve küçük bir üçgende kapana kısılmışız çoğumuz. Çıkıp gezmek lazım. Gezdikçe insan bazı önyargılarla yaşadığını farkediyor. Bu önyargılar iyi de olabilir, kötü de. Bir yerleri gidip görmeden, hakkında atıp tuttuğunu insanın farketmesi çok zor.

Yolculuk başlamadan önce, uçağa binerken yapılabilecek bütün kötü esprileri yaptım. Maazallah bir daha binemeyiz falan, içimizde kalmasın hepsi bir kerede çıksın da rahatlayayım :)

Uçaktan inen valizlerin hareketli bantlarda bekleme odasına ulaşması ve yolcuların bavullarını karizma hareketlerle alıp gitmesi. Bir türlü istediğim randımanı alamasam da çok havalı : D

Mardin öyle bir kent ki, evinizin terasında oturup çayınızı içerken Mezopotamya manzarasına dalıp gidebilirsiniz. Nasıl ki İstanbul'un Boğaziçisi varsa, Mardin'in de kente karakter katan Mezopotamyası ve kupkuru bir iklimi var.

Mardin beklediğimden daha güzeldi. İşin doğrusunu itiraf etmek gerekirse, ne beklediğimi bilmiyordum. Oraya gidene kadar çok sınırlı bilgiye sahiptim ve gidince memnun kalmayacağımı düşünüyordum. Beklentimi düşük tutunca memnun kaldım tabi. Ama bunu şehirde gezdiğim süre içerisinde değil de döndükten sonra farkettim. Kaldığım süre boyunca sıcaktan, kuruluktan, kötü kokulardan, yemeklerden, çaydan falan herşeyden şikayet ettim. İstanbul'a dönünce aslında güzeldi lan demeye başladım.

İnsanlar çok kibar, hepsi yardımcı olmaya çalışan, hoşgörülü yurdum insanı. Özellikle buna çok şaşırdım. Ben gittiğimde insanların kötü gözle bakacağını, sokakta güvende dolaşamayacağımı düşünüyordum. Ama orada farkettim ki, İstanbul'un pek çok bölgesinden daha güvenli ve huzurlu bir ortam var. Tabii ki bu Mardin'in çok kültürlü bir inanç şehri olmasının sonucu. Burada insanlar farklı dinlere saygı göstermesini öğrenmişler. Sadece Türkiye için değil, tüm dünya için güzel bir örnek. Elbette birkaç günlük bir gezinin gözlemlerine dayanarak bu kadar büyük konuşmak doğru değil ama, benim izlenimlerim çok olumluydu.

Çocuk, çocuk, çocuk.. Her yer çocuk. Her yerden çıkıyorlar. Adamın çevresini sarıyorlar, fotoğraf çekmeni istiyorlar, seni turist sanıp "hello" diyorlar. Hatta abartıp hareket çeken, küfür eden bile oluyor. Ama çok sessiz çocuklar da vardı. Kimisi yaşından beklenmeyecek şekilde olgun, kimisi çok sevimli. Yılışık olmadığı sürece tüm çocukları seviyorum.

Bu iki kafadar muhteşemdi. Her taraftan insanın üstüne atlayan canavar veletlerle dolu bir şehirde, bu kadar naif, bu kadar efendi, bu kadar olgun iki mavi önlüklüyle karşılaşmak çok şaşırtıcıydı. Stadyumun önünden geçerken gençlerden birisi bulduğu küçücük bir aralıktan sahaya çabucak göz attı. Bana çocukken Atatürk Stadyumunun kale arkasındaki küçük aralıklarından oynana maçı izlemeye çalıştığım günleri hatırlattı. Sonra diğer arkadaşı geldi. Fotoğraflarını çekmek istedim, gölgede olunca iyi çıkmadı. "Kötü çıktı" dedim, amacım bir daha çekmekti ama çocuklar hiç istiflerini bozmadan yürümeye devam ettiler. Karanlık çıkmıştır dediler büyük bir ağır başlılıkla. Aslında çok güzel çıkmışlar, üzüldüm, keşki kötü demeseydim.

Mardin inişli çıkışlı bir şehir. Burda kötü niyetli birisi olsa, bir köşede canlı canlı yer sizi, kimse de farketmez. Cüzdanınızı kapıp kaçsalar, takip edemezsiniz. O kadar karışık. İşte bir sokakta bu ufaklıklarla karşılaştık. Bunlar canavar dediğim çocuklardandı. Hemen beni çek beni çek muhabbetine başladılar. Çektim. Sonra ikisini, sonra diğer ikisini. Sonra bir kere ben çekebilir miyim dedi büyük kızlardan birisi. Bir an için makineyi kapıp kaçabileceğini düşündüğümü utanarak itiraf ediyorum. Ama neyseki bu korku beni engellemedi. Küçük kız bizi çekti, sonra öteki. Ufak çocuksa cadı ablalarının yanında pek sessiz sedasızdı. Sen de çekmek ister misin diye sordum, o beceremez dediler. "Becerebilir misin?" diye sordum, gözleri parladı ufaklığın, "Beceririm!" dedi. Sonra o da bizi çekti. En son da ben hepimizi çektim :)

Bu ikisini de habersiz çekecektim, sonra beni görüp poz verdiler. Ama sonra çektiğimin fotoğrafa bile bakmadan fener formalının "allright" işaretiyle birlikte selamlaşıp uzaklaştım. Cool çocuklardı :)

Küfi yazı denilen bir şey var. Cami girişlerinde, minarelerde karşımıza çıkıyor sürekli. Arapça hat sanatında kullanılan bir yazı türüymüş. Dik ve köşeli harflerle yapılıyor. Bana çok estetik geldi. Bir gün böyle bir dövme tasarlamak isterim kendim için.

Yemek, yemek, yemek.. Her yer kebap, her yer kasap. Güzel şeyler de yedim, ama ilk defa damak tadıma uymayan şeyler de çıktı karşıma. Midem bozulayazdı bir ara.

Döndükten sonra yaşadığım ilk şok iphoneumun şarj aletini öğretmen evinde unuttuğumu farketmek oldu. Sonra kargoyla yolladılar çok şükür.

Mardin'i, dar sokakları ve hoşgörülü kibar insanlarıyla hatırlayacağım. Tam bir kültür doygunluğu yaşadım. Her köşede konuşulan başka bir dil, yaşatılan farklı bir din, farklı hayatlar vardı. Gidip gördüğüm için çok mutluyum. Umarım bir gün yine yolum düşer de, adını hala söyleyemediğim Darülzaferan Manastırı gibi gidemediğim, göremediğim yerleri de görme fırsatını bulurum :)

buk #5

2009-11-02T22:41:00.003+02:00

...
daha az sahte bir eğitim bize gereken
daha az kural
daha az polis
ve daha iyi öğretmenler...

...müşfik davranmıyor insanlar birbirine.

(buhran)

High Fidelity #2

2009-10-21T17:35:00.003+03:00

Rob: Just shut up please, I’m trying to explain, okay? That other girl, or other women, --whatever -- I mean, I was thinking that they’re just fantasies. You know? And they always seem really great because there’s never any problems. And if there are, they’re cute problems like, you know, we bought each other the same Christmas present or she wants to go to see a movie that I’ve already seen, you know? And then I come home and you and I have real problems and you don’t even want to see the movie I want to see, period. There’s no lingerie and --

Laura: I have lingerie

Rob: You have *great* lingerie! But you also have cotton underwear that's been washed a thousand times, and it's hanging on the thing, and... And they have it too, it's just that I don't have to see it, because it's not in the fantasy... I'm tired ot the fantasy, cause it doesn't really exist. And there are never really surprises and it never really...

Laura: Delivers?

Rob:Delivers. Right.

High Fidelity #1

2009-10-21T17:23:00.002+03:00

Rob: I can see now I never really committed to Laura. I always had one foot out the door, and that prevented me from doing a lot of things, like thinking about my future and... I guess it made more sense to commit to nothing, keep my options open. And that's suicide. By tiny, tiny increments.

Fantastik bir film bu.

Sam #1

2009-10-13T21:40:00.002+03:00

Frodo: We are hobbits of the Shire. Frodo Baggins is my name, and this is Samwise Gamgee.
Faramir: Your bodyguard?
Sam: His gardener.

Shit "bazen" Happens

2009-10-09T21:22:00.005+03:00

Bir insanın bir günde 4 kez şiddetli şekilde kafasını vurma olasılığı nedir ki? Üstelikte bugünün Iphone'unun şarj aletini Mardin'de unuttuğum güne denk gelmesi? Akşamdan kalmış mide kötü, baş kötü, haberler kötü, vaziyet kötü, şarj gittikçe azalıyor, kontör yok, para yok, yapmak gereken şey çok.
Ne kadar kötümser bir tablo değil mi? Sevincim böyle berbat bir gün uçağın yere çakılmasıyla da sona erebilirdi. En azından yaşıyorum. Karma mı? maybe baybe.

Mardin

2009-10-05T00:40:00.003+03:00

çempiyın

2009-10-02T11:07:00.008+03:00

Blogger'ın sıçmadığı zamanlarda orda burda gezip durduğum için uzun soluklu bir ara vermiş oldum. Neyse, Şampiyonlar Ligi ile sonlandıralım arayı.
İlk iki hafta sonunda destansı kadrom beni hayal kırıklığına uğrattı. Çok güvendiğim orta saha adamlarım ilk hafta dökülünce bütün yük Graffite'nin üzerine bindi. Sağolsun sağlam adammış da üç golle takımı ayakta tutan isim oldu. Defans hattı ve kalecim ise görevlerini başarıyla yaptılar. Burda da yine Ramos oynamayarak üzdü beni.

M.Denizli önderliğinde Bjk 2 maçta da 0 çekerken takıma Beşiktaşlı almama kararıma bir kez daha saygı duydum

İkinci hafta daha dirençli bir ortasaha vardı. Arshavin ve Kaka yıldız gibi oynayıp puanlar kazandırdılar. Uefa Kupasında bana büyük başarılar kazandıran Zhirkov ise turnuvanın kayıp ismi. 2 maçta da oynamayarak en büyük hayal kırıklığını yaşattı bana bu takımda. Bu hafta onun yerine yaşlı kurt Giggs'i aldım. Umarım son haftalardaki yükselen formunu şampiyonlar liginin diğer maçlarına da taşır ve takımıma puanlar kazandırır Sir Giggs.

Mikrofonlarımıza konuşan efsane kaptan, "büyük bir camiaya geldiğimin farkındayım, burdaki ortam çok güzel, taraftarlardan beni desteklemelerini bekliyorum amk." dedi.

Sonuç olarak ilk iki hafta sonunda toplam da 98 puanla (ilginçtir ki iki haftada da 49 puan toplamışım) 66.757. sıradayım. Türkiye genelinde ise 1157.yim. Oldukça kötü bir başlangıç yaptım. Umarım ilerleyen haftalarda güvendiğim oyuncuların form grafikleriyle birlikte üst sıralara tırmanırız.

Orpheus

2009-09-12T00:06:00.010+03:00

Karısı Eurydice öldükten sonra onsuz yaşayamayacağını anlayan Orpheus, karısına tekrar kavuşabilmek için her şeyi yapmaya hazırdır. Doğruca cehenneme gider ve Hades'e yalvarır. Onun bu acınası halini gören tanrılar ona merhamet ederler, karısını almasına izin verirler. Ancak bir şart vardır: karısı yeryüzüne çıkan uzun merdivenler boyunca Orpheus'u arkasından bir gölge gibi takip edecektir. Orpheus eğer şüpheye düşüp de arkasını dönüp bakarsa Eurydice'i sonsuza dek kaybedecektir.
Orpheus önde biricik sevgilisi Eurydice arkasında yola koyulurlar. Orpheus karısına güvenmesine rağmen içinde bir kuşku vardır. Eurydice'in arkasından gelip gelmediğinden bir türlü emin olamaz. Ardı arkası kesilmeyen basamakları tırmandıkça da bu kuşkusu gittikçe artar. Tam merdivenlerin sonuna geldiğinde ise içindeki şüpheye daha fazla dayanamaz ve arkasını döner. Orpheus en önemli anda tereddüt etmiştir.

FC LeChuck 2009/2010

2009-09-11T15:48:00.007+03:00

UEFA Şampiyonlar Ligi Fantazi Futbol 2009/2010 başladı. Bu sezon da her sezon olduğu gibi iddialıyım. Geçen sene UEFA kupasındaki Türkiye derecelerimden (İlk 10) sonra neden olmasın?
Kadroyu kurarken, sadece ilk 11 değil genel olarak güçlü bir kadro oluşturmaya gayret ettim. Böylece takımlar arasındaki maçlara göre oyuncu değişikliği imkanım olacaktır. Özellikle güçlü orta sahamdaki her maça çıkacak 4 veya 5 oyuncu iyi puanlar getirecektir inanıyorum ki. Forvetlerim sürpriz isimlerden oluşuyor. Dinamo Kiev'de eski günlerine dönmesini ümit ettiğim Shevchenko uygun fiyatıyla ilk tercihim oldu. Anca Şevo'nun işi Barcelona ve İnterli grupta çok zor gözüküyor. Bundesliga gol kralı Grafite ve Porto günlerinden çok beğendiğim Lisandro diğer isimler.
Bu da yedek kulübem. Asıl kalecim bu sene de J.Cesar ancak ilk maçlar dolayısıyla kaleyi Asenjo'ya bıraktım. Umarım kolpa A.Madrid defansı bu tercihimi g.tümde patlatmaz. Defanstaysa müthiş enerjisi ve hırsıyla Sergio Ramos en güvendiğim isim. Çekinmeden 7 papel baydım kendisine.

O zaman oynamak isteyenler için gelsin:
http://en.uclfantasy.uefa.com/

All My Base Are Belong to You

2009-09-08T15:06:00.007+03:00

Bir zamanlar çılgınlar gibi video paylaşma diye bir olay yoktu. Bir tane şarkıyı bazen yarım saatte download ederdi. Hatta internetli bilgisayar diye bi kavram vardı, saygı duyulurdu. Youtube falan da yoktu. Cd'ye çekmek vardı, "hacm sana bişey göstericem" vardı. Olayın boku bu kadar çıkmamıştı.
İşte ilk gördüğümden beri bu vidyoyu bi şekilde paylaşmak istemiştim hep. En sonunda doğru zaman geldi anlaşılan. İnsanlık için küçük ama benim için son derece tatminkar bir adım. "ha ha ha ...."

---- spoiler ----
- what happen ?
- somebody set up us the bomb.
---- spoiler ----

Kaos'un Kutsal Kitabı

2009-09-05T18:40:00.009+03:00

“Gençler dünyayı kurtaramaz, dünya artık kurtarılamaz, kurtuluş fikri yanlış bir fikir, sayısız hatalarımızın bedelini ödememiz gerekiyor, artık hiç bir şeyi telafi edemeyiz, çok geç, telafi vakti bitti, reform vakti sona erdi. “

Kendi deyimiyle yüzyılın son peygamberi, Albert Caraco, Kaos’un Kutsal Kitabı’nda herşeyden ve hiçbirşeyden söz ediyor. Bu zengin eserin kitaplığımda bulunmasından dolayı çok memnunum; ancak, en sonunda okuyup, kendimce yorumlayabildiğim için daha da mutluyum. Çünkü uzun zamandır içeriğindeki yoğun depresyon ve ölüm kokusu yüzünden bu kitabı okumayı erteliyordum. Şüphesiz ki Caraco’nun kalemine korkunç bir öfke ve umutsuzluk hakim.

Albert Caraco’nun hayatı 1919’da Türkiye’de başlar ve ardından dünyanın çeşitli ülkelerinde devam eder. Tam bir medeniyet karşıtı olan Caraco, insandan ve onun eseri olan soyut ve somut her şeyden nefret eder ve kurtuluş için hiç bir umut ışığı göremez. Tek kesin yol ölümdür. Onu hayatta tutan tek şey ise ailesinin onun ölümüne üzülecek olmasıdır. Yaşadığı süre boyunca sistemli bir şekilde yazar. Ölümü beklerken hergün aynı zaman aralığında günde 6 saat yazar. Önce annesi, ardından da babası ölünce de daha fazla beklemesine gerek kalmaz. Haberi aldıktan 3 saat sonra intihar eder.

Caraco’nun anarşist olduğu söylenebilir ama bana kalırsa aslında çok ağır bir nihilisttir. Kendi sözcükleriyle anlatmak gerekirse;

“Anarşistlere yakın olduğum söylenemez, düzen adamları da anarşistler de beni aynı ölçüde dehşete düşürüyor, ben onların tartışmalarının üzerindeyim, yasallığa yeni bir eksen atfederek bu iki alternatiften kopuyorum, gelecekteki Site’nin oluşumuna dişi ilkenin öncülük etmesini istiyorum ve bütün işaretlerin yerini değiştiriyorum, negatif olan artık negatif olmak zorunda değil ve henüz negatif olmayan muhakkak ki negatif olacaktır, benim devrimim işte bu...Ben ütopya vaaz etmiyorum, bir hakikati hayal meyal seçiyorum.”

“Gelecekte tek uzgörüşlülerin Anarşistler ve Nihilistler olduğu söylenecektir.”

Yazdıklarından hareketle Caraco’nun decadence kavramını epeyce benimsediğini söyleyebiliriz. Kaos’un kutsal kitabında da sürekli bundan bahseder. Ona göre herşey yıkılmalı, herşey yok olmalıdır. Çünkü hepsi anlamsızdır, “hiç”tir. Tüm soyut ve somut kavramların, doğru ve yanlışların yok olacağını söyler. Ancak onun decadence’inin Nietzsche ve benzerlerinden farkı, sanırım içinde hiç umut barındırmamasıdır. O tüm bu döngünün kendiliğinden gerçekleşeceğini ve insanların süregelen bu değişim sırasında böcekler gibi çaresiz kalacaklarını, bunu engelleyemeyeceklerini söyler. Yani bu çürüme ve yok olma kaçınılmazdır ve yerine yeni bir düzen gelecektir, daha kötü, daha pis ve ahlaksız, tam da insanlara yakıştığı şekilde. İnsanın olduğu yerde gidişat asla iyiye doğru olmayacaktır. Bu yüzden de çoğalmak, doğmak, doğrulmak bütünüyle yanlıştır ve eğer bir kurtuluş varsa o da insanoğlunun üremesini engellemesi ve kendi kendini yoketmesidir. O bu düşüncesini şöyle ifade eder:

“İnsanların hiçbir şeyden umudu olmasaydı ve hiçbir şeye inanmasalardı, tohumlarını çoğaltmayı derhal reddederlerdi ve evrensel nüfus azalması yoluyla sorunlarımız bir ya da iki kuşak içinde çözülmüş olurdu.”

Bu da gerçek olamayacak kadar uç bir fikir olduğu için Caraco bu döngünün – ne kadar ertelesek de – insanoğlunu yakalayacağını öngörür. Ona göre dünya bizsiz de yaşayabilir ve yaşayacaktır – ve yaşamalıdır.

Caraco yazıları boyunca tüm insanoğlunun tüm bu pisliğini gözümüze sokar. Şehirlerimizi, inançlarımızı ve ahlakımızı yerin dibine batırır. Kitabın arkasında yazdığı gibi yoğun, kısa, esinli, terörist, sert, kehanet dolu, provokatif, karanlık, gizli-ve yeterli...

“Bizi öldüren iyimserliktir ve iyimserlik en büyük günahtır.”

Tüm düşünsel zenginliğine karşın kitap edebi açıdan okuyucuyu tatmin edecek düzeyde değil bana kalırsa. Deneme türünde yazıldığı için doğru bir eleştiri olmadığını biliyorum ancak bir çok benzer eleştiri ve düşünceyi Bukowski alev alev bir kızılı arkasından köklerken veya büyük ve ciddi edebiyatçılar çoğu romanlarında okuyucularına aktarabiliyorken bu kadar düz ve net düşüncelerin ardı arkasına yoğun biçimde sıralanması insanda “yeter artık!” hissiyatına neden oluyor. Bu haliyle yazarın münzevi ve düşmancıl tutumu okuyucuya da yansıyor, felsefesinin derinliklerine inmektense, yüzeyde onun yalnızlığını ve izolasyonunu sahiplenerek insanoğluna olan nefretini kusmasını paylaşıyorsunuz. Böylelikle kitabın düşünsel içeriğinin yeterince derinine inilmediği için sanki İstiklal Caddesi emolarından birisinin günlüğünü okuyormuşsunuz hissi uyandırıyor.

Son olarak kitaptan Caraco’nun bazı söylemlerinden gözüme çarpan alıntılar yapmak istiyorum.

*“...zorbalar bu nedenle geleneksel aileleri severler, bu ailelerde kadın köledir ve çocuklar teba, ama baba –müstehcen, gülünç ve sefil olsa bile- kendi evinde hakimdir ve bizim hükümdarların arketipidir, evet, tanrılarımızın ve krallarımızın yaşayan modeli babadır!”

*“Şehirlerimizi ancak yok ederek değiştirebiliriz, hem de o şehirlerin içini dolduran insanlarla birlikte yok etmek gerekse bile...Bu insan kıyımını alkışlayacağımız zaman da gelecektir. Artık o zaman hiç bir şey karşısında geri çekilmeyeceğiz ve en barbar şey olarak gözükse bile, bizler kaosun ve ölümün rahipleri olacağız, düzen bizim kurbanımız olacak ve saçmalığın sona ermesi için düzeni feda edeceğiz, doğal felaketleri arttıracağız, kötülüğü misline çıkartacağız. Böylece arzulanmadan doğanları ve daha fazla çoğalma umudu taşıyanları cezalandıracağız, onlara yaşamanın asla bir hak değil, bir süistimal olduğunu ve yok olmayı hak ettiklerini öğreteceğiz, çünkü aşırı kalabalık insanın bunalttığı dünyaya çirkinlik katarak fazla yer tutuyorlar.”

*“Sansürün egemen olduğu ülkelerde gerçekliği inkar etmekten helak olunuyor; sansürün kalktığı ülkelerde herkes aklına geleni söylüyor.”

*“Şehirlerimiz birer kabusa döndü, şehirliler termitlere benziyor artık, her inşa edilen şey iğrenç çirkinlikte, biz artık tapınaklar, saraylar ya da mezarlar, zafer alanları ya da amfiteatrlar inşa etmeyi bilmiyoruz. “

*“Hiçbir şey olduğundan fazla değil, her şey başka bir şey olma iddiasında, göründüğü gibi olmayı reddediyor...”

*“Milliyetçilik evrensel bir hastalıktır, ancak çılgınların ölümüyle şifa bulur, bu kadar zararlı düşüncenin iyice daralttığı bir dünyada varlığımızı sürdüremeyiz, yok olacağız. Geleceğin tarihçisi, doğanın halklara baş döndürücü bir ruh musallat ederek halklardan öcünü aldığını ve Milliyetçiliğin çok kalabalıklaşmış hayvan topluluklarını ele geçirmiş olana benzer bir çılgınlık olduğunu söyleyecektir.”

*“Çoğu kimsenin putperest kalması ve tenselliği benimsemesi daha iyidir; kötülük bizim onları kınadığımız ve kendilerine yalan söyleyerek bize de yalan söylemeye onları zorladığımız andan itibaren başlar; sıradan insanların hazza da tövbeye de tanrısallık katması ve Hristiyanlar için kudas ayini neyse onlar için de orgazmın aynı şey olması en iyisidir.”

*“...Oysa, bizim tanrılarımız ya perhiz ya da doğurganlık vaaz ederler, biz ikisini de istemiyoruz; tenin ten olarak haz alma hakkı olsun ve bu haz insanlar kadar tanrıların da hoşuna gitsin istiyoruz...”

*“Eğer onların ordularının karşısına çiçeklerle süslü ve ellerimiz çıplak, barış vaaz ederek çıkarsak, Ortaçağdaki Moğollar gibi yaparlar, otuz bin silahsız Budist hacı, yüreklerine seslenebilme umuduyla karşılarına çıktığında, bir anlık şaşkınlıktan sonra hepsini yok ettiler. Ama sonradan Moğolların Budist olduğunu söylerseniz, ben de hacıların öldüğü cevabını veririm. Bizim ölmemiz gerektiğinde, boğazımızı uzatmayalım ve aldatılmış duygularla ölmeyelim...”

Bilbo #1

2009-08-17T20:53:00.002+03:00

"İçinizden en az yarısını, arzuladığımın yarısı kadar bile tanımıyorum; ve yarınızdan azını hak ettiğinizin ancak yarısı kadar sevebiliyorum."
Bilbo Baggins

Teknik gezi dönüşü böyle manidar başlayalım dedim.

Gezgin

2009-08-08T03:23:00.008+03:00

Teknik! gezi dolayısıyla 8 gün boyunca Sinop-Sivas-Kars üçgeninde olacağım. Gitmeden evvel bir gezi hatıraları yazısı yazmak istiyordum ama bavulumu hazırlamamak da diretince vakit kalmadı ona. Artık umarım dönüşte yeni olaylarla birlikte bir şeyler çıkar. Görüşmek üzere az sayıdaki takipçim : )

Yol hiç bitmez uzar gider

Başladığı kapıdan

Az gittik, uz gittik ama

Gücüm yettikçe yola devam
...

Tusu

2009-08-07T19:31:00.005+03:00

acetobalsamico 'da gördüm bunu, çok hoşuma gitti.

Daft Bodies

2009-08-07T15:39:00.004+03:00

İnternette çoktan fenomen olmuş bir şey bu ancak ben yeni gördüm. Gerçekten orjinal bir fikir ama ben esasen bütün bu hareketleri ezberlemeleri ve başarıyla icra etmelerine taptım. Hemen ardından yüzlerce taklitleri yapılmış ama ilkinin doğallığından çok uzak ucuz birer kopya olmaktan öteye giden yok.

Garip Rastlantılar Üzerine

2009-08-05T13:27:00.007+03:00

*(Dikkat! Lost 5.sezon hakkında biraz spoiler içerir!)*

Geçen gün lost'un 5.sezonuna başladığımı söylemiştim. Bir tabak yiyeceğimi alıp (bknz. Lost Sezonu Açıldı) ekran karşısına oturduğumda 9.bölümün bozuk olduğunu farkedince yıkıldım. Açılmıyordu dosya. Hemen yeniden indirmeye başladım ama tabii keyfim kaçmıştı. O günkü lost izleme ritüelimi ertelemek zorunda kaldım.

Ertesi sabah uyandığımda "namaste" dedim kendi kendime. Hani bazı sabahlar kafanızda bir düşünceyle uyanırsınız ya, aynen ondan. Ne demek lan acaba diye düşündüm ama sonra unuttum, önemsemedim de zaten.

Akşamüstü gelenekselleşmiş lost ritüelim olarak lezzetli bir tabak hazırladım ve indirdiğim sağlam 9.bölümü izliyorum keyifle. Sonra fotoğraf çekilme sahnesi vardı. Çiis derler ya; "Namaste!" dediler!!! Ağzım açık kaldım. Lan ben neyse bişey demiycem dedim. Sustum.

Powertrip

2009-08-04T19:04:00.011+03:00

Mükemmel şarkıya, harika bir klip. Eğlenceli ve tadında.

"I'll never gonna work
Another day in my life
Gods told me to relax!"

Powertrip - Monster Magnet

Carmack #2

2009-08-02T22:22:00.006+03:00

Madem öyle Carmack'la devam edelim. Her ne kadar sıkı bir rpg'ci olarak doğruluğuna pek fazla katılmasam da çok şık söylemiş:

"Story in a game is like a story in a porn movie. It's expected to be there, but it's not that important."
John Carmack

Mexico Jersey 1998

2009-08-01T11:03:00.012+03:00

Bu formadan istiyorum!

Carmack #1

2009-07-31T02:42:00.010+03:00

-"Focus" is a deciding what things you're not going to do.

John Carmack; Quake ve Doom gibi kült oyunların yaratıcısı

Lost Sezonu Açıldı

2009-07-30T20:20:00.016+03:00

Lost sezonunu açtım. Açıkçası ilk sezonundan henüz bu kadar popülerleşmemişkenden beri izliyorum bu diziyi. O zamandan farkettim ki, bu yapımcılarla başa çıkmanın tek yolu ateşe ateşle karşılık vermek. Hiç umursamıyormuş gibi yapıyorum. Bir bölüm izledikten sonra 2 hafta belki 2 ay unutuyorum keyfime bakıyorum ondan sonra bir bölüm daha derken bir bakıyorum 1 sezonu 2 senede bitirmişim. Aksi takdirde kim ölecek kim kalacak, others ne,Benjamin adam mı, Jacop kim Osman kim derken insan kafayı yiyebilir. En iyisi s.kimde değil taklidi yapmak. Böylece yapımcıların gözünü korkutup isterseniz 10 senede bitirin lan bana ne diye artizlik yapabiliyorsunuz ki çok güzel. Hem lost izlemeye ayıracağınız vakti sosyalleşmeye ayırıp mutlu ve sağlıklı bir birey olmak da bonusu.

Neyse efendim fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere bu yazı lost üzerine değil aslında. En sonunda 5.sezonu izlemeye başlayayım dedim ve bu yaz günü ders çalışmaktan başka işim gücüm yokken (ki onu da yapmıyorum zaten) her gün oturup bir bölüm seyrediyorum. Her bölümle birlikte kendime mükellef bir tabak hazırlıyorum, bir keyif yapıyorum anlatamam. 5.bölümü izlediğim şu güne kadar şinitzel,kroket,hindi burger; aperatif olarak da patates kroket,salata,yoğurt ve pilav kombinasyonlarını ve olmazsa olmaz kola tükettim. Üstelik seyir eylerken "lan şu Sawyer gibi ficudum olsun 10 milyar borcum olsun, Kate bana baksın" diyeceğime"yazık lan bu elemanlar adada kroket neyin bulamıyolar" diye hiç utanmadan üzülüyorum. Artık lost izleme saatlerim daha güzel, daha lezzetli.

-Abi kilo almışsın
-Her gün düzenli olarak lost izliyorum.

Ne Bir Eksik Ne Bir Fazla

2009-07-30T18:05:00.001+03:00

herhangi bir yerde
herhangi bir zaman da
gelebilir mutluluk.
ama sen beklememelisin
o, ateşli bir hatun gibi,
senin onun için çıldırmanı bekler
ve gelmez.

eskiz #1

2009-07-26T10:17:00.004+03:00

Arcanum Günlükleri #1

2009-07-24T23:43:00.014+03:00

Zeplinimiz ömrümde ilk defa gördüğüm kanatlı uçan araçlar tarafından düşürüldüğünden beri günlerdir yoldayım. Yaşlı gnome'un bana verdiği yüzüğün esrarını araştırıyorum hala. Pek umrumda değil aslında ama içten içe merak etmiyor da değilim. Zeplinimiz süikaste uğradığında pek çok insan öldü, pek çok iyi insan. Ben çok iyi bir adam olamadım hiç, pek çok kötülük yaptım ama böylesini değil. Bunca canı almak için geçerli sebep neymiş çok merak ediyorum.

Kazadan sonra Virgil adında genç bir rahip bana çok yardımcı oldu. Bu coğrafyayı bilmiyorum. Üstelik yollar çok tehlikeli, her tarafta vahşi yaratıklar var. Tek başıma olmadığım için seviniyorum.

İşte bizim tayfa. Ben,Virgil ve Hogg.

Öte yandan kazadan sonra şansım açıldı diyebilirim. Sanki kendimi yeniden keşfettim. Hayata yeniden başlamış gibiyim, bilmediğim bir coğrafyada, bilmediğim insanlar yepyeni hayatlar ve şehirler. İlk karşıma çıkan Shrouded Hills adında küçük bir maden kasabası oldu. Burası küçük ve sıkıcı gözükmesine rağmen insanlarla konuştukça ilgilenecek pek çok şey olduğu ortaya çıkıyor. Mesela artık kullanılmayan maden de bir hayaletin gezdiği söyleniyor. Bir de kasabanın merkezinde gezinirken yolumu kesen garip gnome var. Yüzüğü bana veren yaşlı gnome'un akrabası olduğunu iddia etti ve benden yüzüğü ona vermemi istedi. Ona güvenmedim. Sinirlendi ve gitti.

Kavga dövüş bana göre değil. ama bazen yumrukları konuşturmaktan başka çare kalmıyor.

Bir gün garip bir şey oldu, kaldığım handa karşılaştığım bir adam kasabadaki bankayı soymayı teklif etti. Acele etmem gerektiğini başka bir çetenin de bunu planladığını ekledi. Önce gittim ve kasabadaki "gerçek" kanun adamı olan doktorla konuştum (evet kasabanın doktoru aynı zamanda bu işlere bakıyor). Bana bankayı soymak isteyen bir çeteden bahsetti ve yardım edersem karşılığını vereceğini söyledi. Kabul ettim. Kısa bir çatışmanın ardından bankanın içinde kıstırdığımız çeteyi hakladık. Tüm kasaba bir kahraman olduğumu düşünüyordu. Ancak onlara bir sürprizim vardı benim. O gece bankayı soydum. Gittim ve bana kasanın şifresini veren arkadaşla yarı yarıya paylaştık.

Daha cesetleri yerden kaldırmamışlar bile. Az sonra soyguncuların cansız bedenleri gibi soyulacak bu banka.

Kasabanın tüccarı gnome'un bana verdiği yüzüğün büyük şehir Tarrantdaki esnafın malı olduğunu söyledi. Şimdi onları bulmam gerekiyor, belki bana yüzüğün arkasındaki esrardan bahsederler.

Kasabanın dış dünya ile tek bağlantısını sağlayan köprüde yol kesip haraç toplayan hödüklerle biraz konuşunca yolumuzdan çekildi salaklar.

Bu arada handa bir yarı-ogre ile karşılaştım. Alkolik olmasına karşın iri yarı cüssesiyle yanımda olması bana güven veriyor. Virgil'de ben gibi çelimsiz olunca grupta kemik kıran birinin olması hayati önem taşıyordu. Neyseki can sıkıntısından küçük grubumuza katılmayı kabul etti. Tarrant'a doğru yola çıktığımızda benden yüzüğü isteyen gnome yolumuzu kesti ve düpedüz tehdit etti. Hogg sayesinde kolayca yere serdik onu. Üzerinden zeplin kazasında hayatta kalanları öldür yazan bir not çıktı. Anlaşılan çok dikkatli olmalıyım. Birileri benim ve yüzüğün peşindeler ama ne olduğu hakkında hiç bir fikrim yok. Bakalım Tarrant'da bizi neler bekliyor..

en birinci benim!

buk #4

2009-07-20T08:15:00.007+03:00

"Kadınlar" adlı kitaptan bir bölüm:

"...Yontulmuş başı alıp arabama koydum. Lydia’nın evine sürüp başı kapının önüne bıraktım. Zili çalmadım. Yürümeye başladım. Kapı açıldı ve Lydia dışarı çıktı.

“Neden bu kadar dangalaksın?” diye sordu.
Döndüm.”Seçici değilsin. Kim olduğu önemli değil senin için, erkek olsun yeter ki. Senin bokunu yemek niyetinde değilim.”
“Ben de senin bokunu yemek niyetinde değilim.”

Arabama yürüdüm, bindim, çalıştı.Bire taktım. Hareket etmedi. İkiyi denedim. Havagazı. Sonra bire döndüm yine. El freninin çekili olup olmadığını kontrol ettim. Hareket yok. Geri vitesi denedim. Geri geri gitti araba. Frene basıp biri denedim yine. Hareket yok. Lydia’ya çok kızgınım hala. Lanet şeyi geri geri sürerim eve kadar, diye geçirdim içimden. Sonra polislerin bana ne bok yediğimi sandığımı soruşları geldi gözümün önüne. Şey, memur bey, kız arkadaşımla atıştık, eve ancak böyle dönebiliyorum.
Lydia’ya o kadar da kızgın değildim artık. Arabadan inip kapısına gittim. Başı içeri almıştı. Kapıyı çaldım.

Lydia açtı kapıyı. “Bak,” dedim, “bir tür cadı mısın sen?”
“Hayır, fahişeyim, unuttun mu?”
“Beni eve bırakman gerekiyor. Arabam sadece geri viteste hareket ediyor. Büyü yapılmış lanet şeye.”
“Ciddi misin?”
“Gel, göstereyim.”
Peşimden arabaya geldi. “Vitesle hiçbir sorunum yoktu. Sonra birden, sadece geri viteste yürümeye başladı. Bu şekilde eve sürecektim az kalsın.”
Bindim arabaya. “Bak şimdi.”

Arabayı çalıştırıp birinci vitese taktım, debriyajı saldım. Araba öne doğru fırladı. İkiye attım. Hızlandı. Sonra üçe. Gayet güzel gidiyordu. Bir U dönüşü yapıp sokağın karşı tarafında park ettim. Lydia geldi.

“Bak,” dedim, “bana inanmak zorundasın. Bir dakika önce araba sadece geri gidiyordu. Şimdi düzeldi. Lütfen inan bana.”
“Sana inanıyorum,” dedi. “Tanrı yaptı. Ben böyle şeylere inanırım.”
“Bir anlamı olmalı.”
“Var.”
İndim arabadan. Evine girdik.
“Şortunu ve ayakkabılarını çıkar,yatağa uzan,” dedi, “önce siyah noktalarını sıkmak istiyorum.”..."

Büyük Lokmayı Ye

2009-07-19T12:27:00.011+03:00

Büyük konuşmamak gerek. Metal konserlerine dazlak kafayla giden tiplere (sebepsiz) sinir olduğumu dillendirmişken, ertesi gün ayna karşısında saçlarımı hizaya sokayım derken neredeyse kazımak zorunda kalmam şahsım adına çok büyük bir ders oldu. Hiç bir konuda büyük konuşmamalı.

Merakla beklediğim Paradise Lost'a az kalsın yetişemeyecek olmam aslında konser hakkında bir ipucu gibiydi. Festival alanı görüş açıma dahil olduğu zaman kulağıma gelen sesler aksini hayal etsem de Paradise Lost'un sahneye çıkmak üzere olduğunun işaretiydi. Hava kararmadan sahneye çıkacaklarını tahmin etmiyordum hiç ama tam kapıda koluma bileklik takarlarken sahneye çıkıp konseri resmen başlattılar. Hemen ortalara doğru yönlendim. Ne zamandır konsere gitmediğimden midir yoksa ortama alışmadan kendimi kalabalığın içine attığım için mi bilmiyorum ilk düşüncem "bu bira ve ter kokusu arasında nasıl hayatta kalacağım" oldu.

İlk defa izlediğim Paradise Lost hakkında çok doğru bir yorum yapamam ama bence iyiydiler. Sahneye gerçekten yakıştığını gördüğüm ender gruplardan olduklarını düşünüyorum. Oldukça karizmatik gözüküyordu her grup elemanı ve epey de kibirliydiler.

"Paradise Lost çok kolpa bir grup, konserleri çok yalan oluyo" diye bir şey duymuştum zamanında nasıl ve nerden bilmiyorum gerçi ama; bu konserde onun doğru olmadığını gördüm. Çatır çatır çalıp gittiler herifler. Ama playlist'i beğenmedim. Çok daha iyi parçaları vardı çalınabilecek. Eski zamanlara fazla takılmışlar gibi geldi. Zaten ortamdaki Kreator için gelmiş leş kitleyi tatmin edemeyecekleri kesindi. Öyle ortaya yanar döner bişeyler olmuş gibi geldi bana.

Ortamdaki leş kitle derken, hakikaten Kreator için gelmiş deli bir topluluk vardı. Paradise Lost gibi bir gruba ne işleri var lan bunların der gibi bön bön bakan bir topluluğa karşı çaldı adamlar. Hatta öyle bir muhabbete tanık oldum ki içimden "yuh" diye sövesim geldi. "Paradise Lost'u kimse sevmiyoki herkes sırf elemanlar üzülmesin diye alkışladı falan!?!!?" bu sözün üstüne bişey demek saçma olur.

konserde kendi çektiğim bir fotoğraf(pek bi başarısız)

Bunun sonucu olarak grup keyifsiz gözüküyordu, eğlenmediler pek. Umarım bundan dolayı bir daha gelmemezlik etmezler. Aslında böyle festivallere gelmesinler zaten. Kısacık sürüyor hemen sahneden iniveriyorlar.

Paradise Lost'tan sonra sahneye Kreator çıktı ki ben daha önce hiç dinlememiştim. Zaten thrash karşıtı bir adamım. Yalnız hakkını yememek lazım herifler resmen ortalığı yıktılar! Bir şarkı dinler giderim diyordum yarım saat kadar çakıldım mekanda çünkü mekan yıkılacak çevreden iblisler fışkıracak dünyamıza diye bekledim. Ancak bence Metal Müzisyenleri Derneği bir karar almalı ve 2 dk'dan uzun treş parça yapmak yasaktır diye bir karar almalı. 2dakikayı geçince bayıyor yahu.

Rotting Christ'i kaçırdığım için acayip üzüldüm. Yaz saatiyle gün ortası denebilecek bir saatte çıkıp inmişler sahneden. Festivalde beni heyecanlandıran Paradise Lost ve Amon Amarth ile birlikte üç gruptan birisiydi.Sahne performansları da oldukça iyiydi. Non Serviam falan coşmak güzel olurdu. Çok yazık oldu kaçırdığım.

Festival alanına da değineceğim son olarak; çok küçük,çok kalabalık ve çok kirli. Geçen seneki organizasyon her ne kadar mazlum metalcileri ayakta ziktiyse de mekan acayip güzeldi.

Yine gelsin Paradise Lost, "Unreachable","Prelude to Descent","Don't Belong" falan dinleyelim. 2 saat inmesinler sahneden. bunu saymayız.

Paradise Lost'a Gün Sayarken

2009-07-16T23:32:00.003+03:00

Az kaldı az.
18 Temmuz Cumartesi geliyorlar.

Liam Finn

2009-07-13T11:25:00.011+03:00

Dizi ve sinema kritiğinden sonra bir de müzik hakkında ahkam kesiyorum ya, valla bu gazdan sonra yarın tiyatro ve opera hakkında bile atıp tutabilirim artık her şey beklenir.

Yeni müzik grupları ve müzisyenler keşfetmek konusunda "very very" yeteneksiz birisi olarak, "Liam Finn"i de bir arkadaşım önerdi. Bir arkadaş dedim diye kızmasın kendisini çok acayip severim, sevişirim bile istese o derece : )

Konumuza dönersek, Liam Finn adamımızın adı. Asıl adı Liam Mullane Finn. İlk solo albümü olan bu "I'll be lightning" 2007 yılında çıkmış. Ne büyük tesadüf ki Flight of The Conchords yazısından bir kaç gün sonra Yeni Zelandada yaşayan bir Avusturalyalı'nın albümünden bahsediyorum. İlginç. Etiketleme özürlüsü olarak last fmden kopya çekecek olursam bu adam Indie,Indie Pop,Folk vb bir türde müzik yapıyor. Anlaşılan henüz pek keşfedilmemiş birisi ki hakkında pek fazla bir şey bulmak mümkün değil. Ekşisözlükte bile hakkında sadece bir entry var.

Albümü ben çok sevdim. Bir akşam canım sıkkındı oturdum saatlerce dinledim. Efkarlandım. Sonra sabah oldu, sabahın köründe matematik dersine gidiyorum bu sıcakta; dedim açayım bi yolda dinleyeyim zaten moralim bozuk. Dinlemeye başlayınca bir de baktım ki önceki akşam hüzünlendiğim şarkılar pek bir keyifli. Gökyüzü,güneş,hayat falan gözüme güzel gözükmeye başladı birden. O zaman farkettim ki hem neşeli hem de hüzünlüymüş bu adam. Her duyguya gideri var yani :D Sesi çok güzel zaten. Şarkı sözleri de pek şıklar. Albümde benim dikkatimi çeken parçalar Better to Be,I'll be Lightning,Fire in Your Belly ve Second Chance. Ama genel olarak tüm şarkılar başarılı.

Böyle de yüzeysel bir albüm kritiği yaparım işte. Yok altyapısı zenginmiş de, yok klavye soundu gitar soundunun önüne geçmiş de bilmemneymiş de..Bi salın artık yahu,relax.. Neyse, özetle güzel bir albüm. Bir dinleyin hele belki teşekkür edersiniz bana.

Buk #3

2009-07-09T22:18:00.011+03:00

- İnsanlara dayanamıyorum,hepsinden nefret ediyorum.
- Öyle mi?
- İnsanlardan nefret eder misin?
- Etmem, ama etrafımda olmadıklarında kendimi daha iyi hissediyorum.

Barfly filminden efsane bir diyalog.Bir tane daha gözüme çarpti bunu ararken, onu da eklemek istedim.

- İşte bu kadar.
- Ne?
- İşte şimdi meteliksizim. Bir içki daha alamam.
- Yani sen hiç paran kalmadığını mı söylüyorsun?
- Para yok, iş yok, kira yok. Hey, sonunda normale döndüm!

Bukowski'nin bir anlığına gözüktüğü sahne

Danışıklı Dönüşen Robotlar

2009-07-08T02:35:00.014+03:00

Öncelikle söylemeliyim ki filme büyük umutlarla gitmedim. İlk filmi izlemiş biri olarak neyle karşılaşacağımı biliyordum. Transformers konusunda belki de hikayeyi iyi bilmediğimden,hiç bir zaman X-Men de olduğu gibi takıntılı olmadım. Bu açıdan eleştirim olmayacak. Ancak bana öyle geliyor ki yönetmen (ki kendisi Michael Bay oluyor) bu filmi kafası iyiyken çekmiş.

- Bi Vukuat mı var gençler?
-Abi bu kavanozu açamadık biz.

Yönetmen sanki benim çocukken yaptığım gibi oyuncaklarıyla bol boğuşmalı, hoplamalı, zıplamalı, dövüşürken ağızdan fiyuv-küüt-ciyuv ciyuv efektli ve bolca tükürük saçmalı bir oyun oynuyormuş gibiydi. Sanki saatler süren oyun sonunda sıkılıp oyunu pat diye bitirmiş, hatta oyuncaklarını da toplamadan televizyon başına Batman ya da Şirinler başlamış mıdır acaba diye oturmuş olmalı. Film süresince bir sürü olay oluyor, bir sürü karakter giriyor, pek çoğu bir anda kayboluyor, iyiler filmin sonuna kadar dayak yiyor ancak mücadeleyi bırakmıyor ve o da nesi yönetmenimiz saatine bakıyor ve hadi gençler vakit çok geç olmuş toparlıyoruz diyor ve klasik son. Hep bir koşturmaca ve garip mantık hataları. Sırf izleyici gülsün sıkılmış olmalı diye aralara sıkıştırılmış saçma sapan sahneler. İnsan gülüyor ama bir taraftan da feci utanıyor “yahu koskoca robotlar bu hallere mi düşeceklerdi” diyerekten. Hele Jetfire’ın al Prime Dayı sana böbreeemi verem de kullanırsın dediği sahne bence rezaletti. Sırf geyik yapmış yönetmen, epeyce eğlenmiş olmalı filmi çekerken. Aralara da bolca Megan Fox memesi,dudağı, bacakları yerleştirmiş ki bunun için para verip sinemalara kadar gelmiş abaza kitleyi de tatmin etmiş. Hoş, tatmin olucak kadar bişey de yoktu ortada ya neyse.

-Necati sevişsene benimle!
-Uğraşma boşuna ondan robot olmaz abla.

Bir diğer sevmediğim husus da aksiyon sahnelerinin gözle takip edilemeyecek kadar hızlı olması. Son dönemde çekilmiş filmlerde hep bu sorunlar karşılaşıyorum zaten ama kavga edenler tonluk dev metal yığınları olunca neresi kol neresi bacak ayırmayı bırakın, kavga eden tiplerin kim olduğunu bile anlamak güçleşiyor. Bir tek Optimusla Bumble Bee’yi renklerinden ayırt edebiliyordum ama maalesef 10 tonluk robotlar Kung Fu bilince hareketlerini takip etmesi imkansız hale geliyor. Ortada bi hebele lübele dönüp dururken insan sahne bitse de kim ölmüş kim kalmış anlasak der hale geliyor.

İlk filmdeki “Megatron! – Optimus!” atışmasında orgazm olmuş birisi olarak bu filmde beni tatmin edecek bir söz düellosu görmemek de üzdü açıkçası. Aralarda Optimus Abimiz birşeyler diyordu ama altyazıya çevirmediler de farketmedim mi bilmiyorum ama şöyle ağız dolusu bir “Decepticon İTİİİ” diye saydırsalardı pek mesut olacaktım. Bir de Megatron sanki çok vasıfsız olmuş gibi bu filmde. Yahu ilk filmde kıçınız çıkmadı mı arkadaş bu Megatronun elinden şekerini nasıl alırız diye. Herif bir bir dizmedi mi sizi ipe vakti zamanında. E hani nerde ekşına giriyorlar Megatron yerlerde. Bumble Bee bile iki kung fuu tekmeleriyle halledecek o derece vasat koskoca Megathron. Çığlık çığlığa kaçışıyor paso.

Sonuca gelirsek. Ben beğendim,çok eğlenceli vakit geçirdim. Ama şu var ki ben çocukken bir bölümde hayal meyal gördüğüm bi sahneden dolayı Bumble Bee öldü mü lan yoksa diye ağlayan bir çocuktum. Beden derslerinde çok korkmama rağmen bedenci “Otobotlar! Dönüşün!” dediği zaman 3 ters takla 2 parende atabilen bir adamım. Bana “İbrahim Tatlıses Driving Optimus” diye yol filmi çekip izletseler salondan memnun ayrılırdım. Tüm bunlara rağmen standart bir sinema seyircisi olarak açıkçası Transformers 2’yi vasat buldum. İnsan Dark Knight gibi bir filmden sonra çok daha iyi çizgi roman uyarlamaları bekliyor tabiki doğal olarak.

Transformers 3: Revenge Of The Teletubbies

Get The Hell Out of Here!

2009-07-07T16:44:00.003+03:00

Who is the Boom King?

2009-07-04T23:26:00.020+03:00

Çok garip bir dizi bu. Alıştığımız, izlediğimiz dizilere benzemiyor hiç. Çok zekice düşünülmüş, göndermelerle dolu esprilerle dolu değil, ya da ben anlamadım hiç. Ama acayip komik işte. Dizideki karakterlerin hiç birisinden akıllıca bir hareket beklememek lazım. Tam bir durum komedisi. Alışması zor baya. Ama önyargıyı atlatıp da biraz içine girince acayip eğleniliyor.

Jemaine ve Bret olmak üzere iki ana "loser" karakterimiz var. Bu elemanlar Yeni Zelanda'dan gelmiş müzisyenler. Amaçları konserler verip meşhur olmak, para kazanmak, kollarına birkaç tane kız takmak. Bu uğurda onlara yardım edense menejerleri Murray. Murray Yeni Zelanda konsolosluğunda ne iş yaptığını bilmediğim, abuk subuk problemleri olan, her daim pozitif, her daim planlı şeker gibi bi herif. Sadece iki kişilik grubun her toplantısında yoklama almasıyla yarıyor. Ayarladığı konserler bazen otel lobisinde, bazense hiç dinleyicinin olmadığı dandik mekanlarda. Dizi bazen de müzikal havasına bürünüyor ve ikilinin acayip eğlendirici şarkılarının alelade çekilmiş izlenimi veren kliplerini izliyoruz. Bu kliplerde pek çok müzik vidyosu klişesiyle dalga geçiyorlar. Şarkıların sözleriyse muhteşem.

Jemaine: There is only one kind of dance: the Robot.
Bret: And the Robo Boogie.
Jemaine: Oh, yes. Two kinds of dances.

Bölümlerde işlenen konularsa gerçekten orjinal. Aslında orjinal mi abzürd mü desem bilemedim. Konserlerde birbirlerinin yerine teyp kullanmak, aynı kızla aynı anda çıkmak, 4 m2 lik odaya taşınmak ve üstelik de o odada parti vermek vb pek çok saçmalığa kahkahalarla yarılmak mümkün. Sürekli işte şimdi şansları döndü, bir kızı tavladılar derken yine aptalca bir sebepten başladıkları yere dönüyorlar.

"Mel: Does... does Bret's girlfriend look anything like me? A bit?
Murray: A little bit. 'Round the eyes.
Mel: Oh yeah? Big eyes, huh?
Murray: Well she's... she's got eyes."

Band Meeting! (Bret, Jemain ve Murray)

İşin ilginç tarafı bu ikili gerçekten var. Gerçekten de Yeni Zelandalı olan grup, epeyce de ün sahibi ve dizide kullandıkları parçaları çaldıkları konserler (ya da stand up şovlar şimdi bilemeyeceğim) veriyorlar. Youtube da vidyolarını bulmak mümkün.

Dizide bol bol Yeni Zelanda aksanıyla karşılaşılıyor ve ciddi anlamda altyazıya ihtiyaç duyuyor insan izlerken. Özellikle pek çok kelimeyi normal (en azından bizim alıştığımız) İngilizceden farklı telaffuz ediyorlar ve zaman zaman dizide bununla ilgili hoş diyaloglara da rastlamak mümkün.

Murray: He may be dead.
Dave: He maybe did what?
Murray: He may be dead.
Dave: I know, but what did he maybe do?
Murray: He may be dead.
Dave: Yeah, maybe he did, maybe he didn't. What did he maybe do?
Bret: No, he may be dead.
Dave: Are you guys fucking with me?

Blogun gazına ilk defa kritik yapıyorum. Biraz da zorlama oldu ya neyse artık.

Why Worry?

2009-06-30T00:04:00.003+03:00

buk #2

2009-06-29T03:09:00.007+03:00

“Beni aradığın geceyi hatırlıyor musun?”
“Hayır.”
“Kapattıktan sonra telefonu çektiği gibi duvardan söktü.”
“Sana aşık herhalde. Ona iyi davran.”
“Sen seni sevenlere iyi davranır mısın?”
“Hayır, davranmam.”
“Neden?”
“Çocuk gibiyim ben, kaldıramıyorum.”

The Curious Case Of Benjamin The Frog

2009-06-28T00:57:00.009+03:00

Benjamin de diğer kurbağalar gibi olduğunu sanıyordu, ama yanılmıştı, o farklıydı ve kaderinde daha önce hiç bir kurbağanın gitmediği yerlere gitmek, hiç bir kurbağanın görmediklerini görmek, hiç bir kurbağanın yapmadıklarını yapmak vardı. Destanımızda yalnız bu arkadaşın maceraları vardır...

Benjamin farklıydı, zekiydi, çevikti, ahlaklıydı, elinden her iş geliyordu. Sosyal hayatında başarılı, arkadaşları arasında her zaman gözde bir kurbağaydı. İnsanlar onu seviyordu. Dışarıdan bakıldığında herkesin özeneceği, lüks ve mutluluk içinde bir hayat yaşıyordu. Ama acaba gerçekten de doğru muydu bu? Benjamin gerçekten mutlu muydu?

Aslında Benjamin, yalnızdı. O son derece kırılgan, son derece mutsuzdu. Her sabah uyandığında, karşısına onun gibi akıllı ve yeşil birinin çıkması için yalvarıyordu.

Ama günler birbirini kovalıyor, Benjamin gitgide yalnızlık batağına daha da saplanıyor, çareyi alkolde arıyordu. İçki içtikten sonra yaşadığı kısa süreli mutluluklarla tatmin oluyor, gitgide daha fazla içiyor, yaşadığı hayattan daha da uzaklaşıyordu. Dostlarıyla arası bozulmaya başlamıştı. onlara kötü sözler söylüyor, onları kendini anlamadıkları için suçluyordu. Bu doğruydu da, insanlar onu anlayamazlardı; onların hiç yeşil benekleri olmamıştı ki.Farklı olmanın ne demek olduğunu bilemezlerdi.

Zavallı Benjamin, artık kalbindeki boşluğu içtiği içkilerle doldurabiliyor. kasıklarındaki yangını söndürebilmek için de gençliğini porno sitelerde çürütüyor. O artık ayyaş ve abaza bir kurbağa!

Ah Benjamin ah, ne yapıcaz biz senle?

buk #1

2009-06-25T18:34:00.007+03:00

"Güzelim ben bir dahiyim, ama bunu benden başka bilen yok!"

Türk'ün Süpermarket Poşetiyle İmtihanı

2009-06-25T18:23:00.004+03:00

Akşam eve gelirken protein deposu hindi jambon, besleyici çavdar ekmeği,metabolizmamı canlandıracak a,c ve e vitaminli yeşil çay ve diğer sağlıklı öteberileri almak için her girişimde “pahallı mı lan burası carrefourdan?bi dahaki sefere karşılaştırma yapıcam” dediğim ama her seferinde yalan olan Orka markete uğradım. Görüldüğü üzere acayip sağlıklı beslenen 0% yağ oranıyla ortalıkta arzıendam eden son derece fit bir elemanım.(şaka yav dün pizza hutta yediğim 10 dilim pizza yüzünden kendime acı çektiriyorum)
Herşey iyi güzel de, paşa paşa ödemeyi yaptıktan sonra aldıklarımı poşete koymak istiyorum ama ah o poşet! Ah o poşet yok mu! İki eli birbirine sürterken yapılabilecek her türlü hareketi yaptıktan sonra hala en ufak bir açılma ifadesi göstermeden öylece dururken ben acizlikle iki yakanın arasında parmağımın ucunun girebileceği bir açıklık arıyordum. Ve o anda beklenmedik bir şey oldu! Bir an zaman durdu ve önümdeki arkamdaki fit olmalarına rağmen bira ve çerez almakta olan kıl gençlerin bakışları arasında kasadaki bıyıklı amca iki parmağını son derece zarif bir şekilde uzattı ve ellerimde can vermekte olan poşete hayat verdi. Poşetin iki yakası ansızın sihirli bir değnek değmiş gibi açılıverdiler. Yüzümde pis bir tebessüm,dilimde utangaç bir teşekkür kafamın içindeyse zonklayan anuagoduum haykırışları öylece kalakaldım.
Marketten çıkarken akşam bira içip fıstık yerken hatun muhabbeti yapacak olan gençlerin arkamdan sinsi sinsi güldüklerini biliyordum.
Bu nedir yahu? Ne zaman bitecek bu çilemiz?Biliyorum, içinizde benim gibi poşet açmaktan aciz insanlar var. Artık poşetleri açmak için telef olmayalım. Birşeyler yapalım..

Okeye Dördüncü

2009-06-25T01:01:00.000+03:00

The Grey

2009-06-24T23:57:00.005+03:00

"A wizard is never late,nor is he early
He arrives preciasely when he means to"

Acaba büyücülerin hünerleri hakikaten tam da vaktinde gelmeleri midir, yoksa gerçekte geç veya erken diye bir şeyin olmadığının farkında olmaları mıdır?

Geç veya erken,bu hayatta her şey bir diğer şeyin yolunu hazırlar. Başka türlü olsaydı,şimdi başka şeyler konuşuyor olurduk ama başka türlü olmadı ve şimdi buradayız. İkinci bir alternatif yok.

There And Back Again!

2009-06-24T22:50:00.010+03:00

"Eğer aklım başıma iki sene evvel gelseydi şu anda kendimden iki sene önde olurdum. Eğer aklım başıma geldiğinden itibaren iki kat hızlı çabalasaydım şu anda kendimden iki kat önde olurdum. Peki tam burada asıl soru şu: "Aklım başıma geldi mi?"
Bilmiyorum, bilemiyorum, her sene bir önceki seneye bakıyorum da ne kadar yol gitmişim diyorum. Üstelik onca yolu somut hiç bir şey yapmadan sadece oturup, düşünerek gitmiş olmak da çok düşündürücü geliyor bana ve bunun üzerine biraz daha oturup düşünüyorum.Böylece biraz daha ilerliyorum. Belki de bir arpa boyu yol anca katettim. Aslında sanırım en iyisi hiç arkaya bakmamak; takmamalı insan peşinden sürüklenen zamanı, önünde yoğrulan zamana bırakmalı kendini.
Ama aynaya bakıyorum da, bir 20 sene daha çıkarır mıyım acaba diyorum, sonra da üç-beş senenin hesabını yapıyorum."

yine de

2009-04-27T10:37:00.004+03:00

ilk defa bir sabah
seni benden uzaklaştırıyor.
tatlı rüyalarını
kabuslarla doldurduğum için
affet
ama bir o kadarı da bende var
aynı dertten muzdaribiz
-aşktan.
sevmek kolay da,
affetmek zor
-ben bile affedemezken kendimi.

yine de seviyorum
seni, beni,
ikimizi
ve tüm o diğer şeyleri
hayat bir süre için kusursuzken
yaşadığımız tüm o
gün ve geceleri.

LeChuck Le Beau

2009-03-01T13:07:00.002+02:00